Περπάτησαν με... βηματοδότη

Στα πόδια τους στέκονται πλέον δέκα ασθενείς με σοβαρά νευρολογικά προβλήματα, καθώς υποβλήθηκαν όλοι σε μια πρωτοποριακή επέμβαση τοποθέτησης βηματοδότη στον εγκέφαλο, από τον διευθυντή της Νευροχειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου "Ευαγγελισμός", καθηγητή κ. Δαμιανό Σακά. Δύο μήνες μετά μπόρεσαν να σηκωθούν από το αναπηρικό καροτσάκι, να περπατήσουν, να τρέξουν, να παίξουν ακόμη και πιάνο.

Πιο θεαματική είναι η περίπτωση ενός 25χρονου ασθενούς από το Κονγκό, ο οποίος έπασχε από μια ανίατη και εξαιρετικά περίπλοκη διαταραχή. Σε ηλικία 17 ετών, και ενώ φοιτούσε στη Νομική Σχολή της χώρας του, το σώμα του άρχισε να παίρνει το σχήμα "S". Κάθε προσπάθεια κίνησης γινόταν εξαιρετικά επώδυνη, με αποτέλεσμα να σωριάζεται στο έδαφος. "Νόμιζα ότι κάποιος με χτυπούσε δυνατά στον αυχένα", όπως περιγράφει ο ίδιος.

Ο 25χρονος Σ. Μπατακάμπσε με τον καθηγητή κ. Δαμιανό Σακά. Σε ηλικία 17 χρονών αντιμετώπισε σοβαρά νευρολογικά προβλήματα και το σώμα του άρχισε να παίρνει το σχήμα "S". Σήμερα στέκεται στα πόδια του χάρη στην πρωτοποριακή επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός"

Η περιπέτειά του διήρκεσε οκτώ χρόνια. Ο νεαρός άνδρας ήρθε σε επαφή με την Εκκλησία της Ελλάδος. Εμαθε ελληνικά και -με προσωπική παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών- ήρθε στην Ελλάδα, όπου εισήχθη στο Νοσοκομείο "Ευαγγελισμός".

Πριν από λίγους μήνες υποβλήθηκε σε επέμβαση τοποθέτησης βηματοδοτών εγκεφάλου "τρίτης γενιάς". Πρόκειται για ερευνητική προσπάθεια, η οποία πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά παγκοσμίως. Η βελτίωση ήταν άμεση, ενώ έπειτα από παρακολούθηση έξι εβδομάδων οι θεράποντες γιατροί κατέγραψαν κινητική αποκατάσταση.

Η μέθοδος ανακοινώθηκε πρόσφατα σε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και η ελληνική ιατρική ομάδα πήρε εύσημα από την παγκόσμια ιατρική κοινότητα. Ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και ερευνητικά κέντρα των ΗΠΑ πιστοποίησαν την κλινική του ελληνικού νοσοκομείου, προκειμένου να εφαρμόσει τη μέθοδο για πρώτη φορά παγκοσμίως.

"Πρόκειται για τεχνολογία αιχμής" σημείωσε χθες ο κ. Σακάς, για να εξηγήσει: "Οι συγκεκριμένοι βηματοδότες προκαλούν αυτορρυθμιζόμενη διέγερση σε 16 σημεία του εγκεφάλου, ενώ οι παλαιότεροι προκαλούσαν διέγερση σε ένα. Πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη, η οποία δίνει αισιόδοξα μηνύματα για την αντιμετώπιση σύνθετων νευροχειρουργικών παθήσεων στο κοντινό μέλλον".

Ο κ. Σακάς αναφέρθηκε σε μια σειρά από ερευνητικά πρωτόκολλα της κλινικής, τα οποία είναι σε εξέλιξη. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η χρήση βλαστοκυττάρων για την αντιμετώπιση νευρολογικών παθήσεων και αναπηρίας και εμφυτεύσιμα συστήματα έγχυσης νευροδιαβιβαστών.

25χρονος Σ. Μπατακάμπσε
Ηρθα στην Ελλάδα και μπόρεσα να περπατήσω

"Γεννήθηκα το 1985, αλλά νιώθω ότι το 2010 γεννήθηκα για δεύτερη φορά".

Ο 25χρονος Σ. Μπατακάμπσε δεν βρίσκει λόγια να ευχαριστήσει τον κ. Σακά. Σε άπταιστα ελληνικά και με έντονη συγκίνηση εξομολογείται: "Επισκέφθηκα πολλά νοσοκομεία και δεν βρήκα λύση. Ηρθα στην Ελλάδα και μπόρεσα να περπατήσω. Είμαι ευγνώμων στον καθηγητή".

Η περιπέτεια της υγείας του τον απομόνωσε και κοινωνικά: "Με κορόιδευαν. Νόμιζαν ότι ήμουν τρελός. Ημουν άρρωστος όμως και αισθανόμουν άσχημα. Τα άσχημα έχουν τελειώσει. Τώρα είμαι καλά, χάρη στην προσπάθεια του κ. Σακά και της ομάδας του".

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ

Αντιστράφηκε η διαδικασία της γήρανσης σε πειραματόζωα...

Ένα βήμα πιο κοντά στο ελιξίριο της νεότητας: Για πρώτη φορά αντιστράφηκε η διαδικασία της γήρανσης σε πειραματόζωα. Ελπίδες και για τους ανθρώπους. Επιστήμονες του πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ κατάφεραν όχι απλώς να επιβραδύνουν τη γήρανση σε ποντίκια, αλλά να την αντιστρέψουν, ένα επίτευγμα που κατέστη εφικτό για πρώτη φορά και αποτελεί...
ένα ακόμα βήμα στο δύσκολο δρόμο για την καταπολέμηση της φθοράς των κυττάρων με το πέρασμα του χρόνου. Στο τέρμα του ανηφορικού δρόμου βρίσκεται ο πολυπόθητος στόχος: περισσότερα χρόνια ζωής με υγεία μέχρι τα βαθιά γεράματα. Για τους πιο ευφάνταστους, υπάρχει πάντα του όραμα του Μπένζαμιν Μπάτον, όπως στην ομώνυμη ταινία με τον Μπραντ Πιτ, που όσο γερνούσε, γινόταν ολοένα πιο νέος.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του κορυφαίου στον κόσμο πανεπιστημίου, υπό τον γενετιστή Ρόναλντ ντε Πίνιο, που παρουσίασαν την εργασία τους στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με τις βρετανικές Guardian και Daily Mail, κατάφεραν να μετατρέψουν αδύναμα ζώα σε υγιή, αναγεννώντας τα όργανα του σώματός τους με μια πειραματική διαδικασία, η οποία μια μέρα μπορεί να εφαρμοστεί και στην αναζωογόνηση των ανθρωπίνων οργάνων, αντιστρέφοντας ή έστω καθυστερώντας τη -μέχρι σήμερα ανεπίστρεπτη- διαδικασία γήρανσης.

Τυχόν ανακάλυψη ενός «ελιξίριου» κατά της γήρανσης θα είχε καταλυτικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία και στο κόστος της, καθώς θα βελτιωνόταν η ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων και θα μειώνονταν τα περιστατικά άνοιας, εγκεφαλικών, καρδιοπάθειας κ.α.

«Αυτό που είδαμε σε αυτά τα ζώα δεν ήταν η επιβράδυνση ή η σταθεροποίηση της διαδικασίας γήρανσης. Είδαμε μια δραματική αντιστροφή της και αυτό ήταν απρόσμενο», δήλωσε ο Ντε Πίνιο. «Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να οδηγήσει σε στρατηγικές που θα βελτιώνουν τη δυνατότητα αναγέννησης των οργάνων, καθώς οι άνθρωποι γερνάνε, κι έτσι να αυξηθεί η ποιότητα της ζωής τους. Κατά πόσο θα μπορούσε να αυξηθεί και η διάρκεια ζωής, είναι ένα ερώτημα που ακόμα δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε», πρόσθεσε.

Η γήρανση είναι μια διαδικασία που προκαλείται από πολλούς παράγοντες και δεν έχει ακόμα γίνει πλήρως κατανοητή από τους επιστήμονες. Ανάμεσα στις αιτίες της είναι η δράση των ελεύθερων ριζών που βλάπτουν τα κύτταρα, το κάπνισμα, η υπεριώδης ακτινοβολία, άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες κ.α.

Οι ερευνητές του Χάρβαρντ εστίασαν την προσοχή τους στη σμίκρυνση του μήκους των τελομερών. Τα περισσότερα κύτταρα του σώματος περιέχουν 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων, όπου υπάρχει το γενετικό υλικό (DNA). Στην άκρη κάθε χρωμοσώματος υπάρχει ένα τελομερές, που αποτελείται από επαναλαμβανόμενα τμήματα DNA. Συνιστά ένα είδος βιολογικού ρολογιού που προστατεύει τα χρωμοσώματα και παράλληλα κονταίνει λίγο κάθε φορά που ένα κύτταρο διαιρείται, ώσπου τελικά το κύτταρο παύει να λειτουργεί, «γερνάει» και πεθαίνει.

Οι επιστήμονες πειραματίστηκαν με γενετικά τροποποιημένα ποντίκια, από τα οποία είχε αφαιρεθεί η τελομεράση, ένα ένζυμο που ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του ’80 και εμποδίζει τα τελομερή να μικρύνουν ανεξέλεγκτα. Χωρίς το ένζυμο, τα ποντίκια γέρασαν πρόωρα και υπέφεραν από διάφορα προβλήματα (μείωση ικανότητας οσμής, μικρότερος εγκέφαλος, αδυναμία γονιμότητας, γαστρεντερικές βλάβες κ.α.).

Όταν όμως οι ερευνητές ενεργοποίησαν ξανά το ένζυμο με τη βοήθεια της χημικής ουσίας 4-OHT, μετά από ένα μήνα περίπου οι κατεστραμμένοι ιστοί όχι μόνο αποκατέστησαν την ομαλή λειτουργία τους, αλλά και αναζωογονήθηκαν αντιστρέφοντας την μέχρι τότε πορεία γήρανσης (μεταξύ άλλων, δημιούργησαν νέους νευρώνες στον εγκέφαλό τους και απέκτησαν ξανά γονιμότητα). Σύμφωνα με τον Ντε Πίνιο, «σε ανθρώπινους όρους, είναι σαν να έχεις ένα 40χρονο που δείχνει πια 80χρονος και καταφέρνεις να αντιστρέψεις τη διαδικασία, ώστε να γίνεται ξανά 50χρονος. Φαίνεται πως υπάρχει ένα σημείο επιστροφής για τα γηράσκοντα όργανα, το οποίο δεν είχαμε ως τώρα εκτιμήσει σωστά»,

Όμως η επανάληψη ενός ανάλογου επιτεύγματος στους ανθρώπους θα είναι σαφώς πιο δύσκολη. Τα ποντίκια παράγουν τελομεράση σε όλη τη ζωή τους, ενώ στους ανθρώπους το ένζυμο σταματά να παράγεται στους ενηλίκους, κάτι που οι επιστήμονες θεωρούν εξελικτικό «συμβιβασμό», προκειμένου να περιορίζεται ο κίνδυνος καρκίνου από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των κυττάρων. Η τεχνητή αύξηση των επιπέδων της τελομεράσης στους ανθρώπους μπορεί να επιβραδύνει τη γήρανση, αλλά αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου.

Ο Ντε Πίνιο πιστεύει όμως ότι μια θεραπεία με εισαγωγή τελομεράσης μέσω χαπιού στον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να είναι ασφαλής, αν γίνεται περιοδικά και μόνο σε νέους, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα καρκινικά κύτταρα κρυμμένα κάπου μέσα στα σώμα τους. Όπως είπε, κανένα ποντίκι δεν ανέπτυξε καρκίνο μετά την θεραπεία. Οι ερευνητές ήδη μελετούν κατά πόσο η μέθοδός τους μπορεί να επεκτείνει τη διάρκεια ζωής των πειραματόζωων, πέρα από το να επιτρέπει να ζήσουν υγιείς ζωές μέχρι τα βαθιά γεράματα.

Ο δρ Στίβεν Αρτάντι, ειδικός στα τελομερή στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ, χαιρέτισε την ανακάλυψη, αλλά προειδοποίησε ότι οποιοδήποτε αντι-γηραντικό φάρμακο για τους ανθρώπους απέχει τουλάχιστον μια δεκαετία. Άλλοι ερευνητές όμως εμφανίστηκαν ακόμα πιο επιφυλακτικοί, λόγω των κινδύνων εμφάνισης καρκίνου και του γεγονότος ότι στους ανθρώπους η σταδιακή σμίκρυνση των τελομερών δεν είναι η μοναδική, ούτε ίσως καν η κυριότερη, αιτία γήρανσης.

Ο Ντε Πίνιο το παραδέχεται αυτό, αλλά επιμένει ότι αξίζει τον κόπο να δοκιμαστεί η αντι-γηραντική θεραπεία με τελομεράση, σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες που πιθανώς στο μέλλον θα έχουν ανακαλυφθεί και οι οποίες θα στοχεύουν σε άλλες βιοχημικές διαδικασίες της γήρανσης, πέρα από τα τελομερή.

Πηγή: http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_29/11/2010_366722

Οταν έσπαγαν πιάτα στην (αρχαία) ταβέρνα

Οταν ο Αριστοφάνης βάζει στο στόμα του δούλου Παφλαγόνα την αλαζονική φράση «Μόλις φάω ζεστές παλαμιδοφέτες και πιω από πάνω σκέτο κρασί,θα κάμω λιώμα εγώ τους στρατηγούς της Πύλου» κι όταν ο ρήτορας Υπερείδης σημειώνει πως «οι Αρεοπαγίτες απαγόρευαν σε οποιονδήποτε είχε γευματίσει σε καπηλείο να επισκεφθεί τον Αρειο Πάγο», μιλούν, εκτός των άλλων, για έναν λαϊκό θεσμό της αρχαίας Αθήνας ευρύτατα διαδεδομένο και δημοφιλή.

Γιατί αν η αριστοκρατία διασκέδαζε στα συμπόσια τρώγοντας και κυρίως πίνοντας, το αντίστοιχο για τους απλούς ανθρώπους ήταν οι ταβέρνες και τα καπηλειά, στα οποία ήταν ελεύθερη η είσοδος για όλους. Κρασί, φαγητό, ενίοτε και τυχερά παιχνίδια- έτσι εξηγείται και η κακή φήμη τους- ήταν οι παροχές αυτών των χώρων. Και επειδή ο κάπηλος μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και λιανοπωλητής, οι αρχαίες πηγές λένε ότι τα εμπορεύματά του ήταν το κρασί, το ξύδι και οι πυρσοί με τους οποίους οι πελάτες φώτιζαν τον δρόμο για το σπίτι τους τη νύχτα, ώστε να προστατεύονται από τους κλέφτες μανδυών. Μια τέτοια ταβέρνα εντοπίστηκε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 από τον αμερικανό αρχαιολόγο Τ. Λέσλι Σιρ Τζούνιορ κατά τις ανασκαφές της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής.
Την απόδειξη μάλιστα για την ύπαρξη της ταβέρνας, η οποία προφανώς ήταν ένα απλό κτίσμα σε μια σειρά καταστημάτων της Αγοράς, την έδωσε ακριβώς η ύπαρξη μεγάλου αριθμού αγγείων για την πόση οίνου αλλά και κατάλοιπα τροφίμων!

Τι χρειάζεται μια ταβέρνα; Πρωτίστως καλό κρασί. Δευτερευόντως καλό φαγητό. Και τότε η επιτυχία της είναι εξασφαλισμένη. Ο,τι ισχύει δηλαδή σήμερα, το ίδιο ακριβώς ήταν απαραίτητο και τότε: τον 5ο, τον 4ο, τον 3ο αιώνα π.Χ. και... ως τις μέρες μας. Τόσο στην κωμωδία όσο και στους δικανικούς λόγους επιβεβαιώνεται μάλιστα η ύπαρξη του «καπηλείου της γειτονιάς», τόσο πολλά ήταν διασπαρμένα στο άστυ. Στα ανατολικά της Αγοράς αποκάλυψε ο Τ. Λέσλι Σιρ Τζούνιορ την ταβέρνα που επρόκειτο να δώσει με τα ευρήματά της πλήθος πληροφοριών για ό,τι έπιναν και έτρωγαν οι άνθρωποι μεταξύ του 400 και 380 π.Χ. στην Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο επομένως που αυτή η ταβέρνα αναφέρεται σήμερα στις επιστημονικές μελέτες για τη ζωή των ανθρώπων εκείνη την εποχή.

Αρχαία χωματερή
Πήλινα αγγεία που σχετίζονται με το φαγητό, συγκεκριμένα χύτρες με δύο ή μία λαβές και εσχάρα για το ψήσιμο των ψαριών Πηγή όλων των πληροφοριών, ένα πηγάδι. Γεμάτο με εκατοντάδες αντικείμενα, τα οποία αφού είχαν χρησιμοποιηθεί, απορρίφθηκαν από τους χρήστες των καταστημάτων μέσα σε αυτό, γιατί στην εποχή τους είχε ξεραθεί, άρα λειτουργούσε ως χωματερή. «Πολλά από αυτά μπορεί να συνδεθούν με συγκεκριμένες οικιακές και εμπορικές δραστηριότητες και αν συνδυάσουμε τα στοιχεία που προκύπτουν μας προσφέρεται μια μοναδική δυνατότητα να παρατηρήσουμε τον μικρό έμπορο της κλασικής Αθήνας στον φυσικό του χώρο» γράφει ο ανασκαφέας στο αρχαιολογικό δελτίο της Αμερικανικής Σχολής «Ηesperia» (τεύχος 44) του 1975 με τίτλο «Κλασικά καταστήματα κάτω από τη Ρωμαϊκή Στοά».

Το συγκεκριμένο πηγάδι είχε βάθος 17,42 μέτρα και στον πάτο υπήρχε υγρός μαλακός πηλός, σαν αυτόν που βρίσκεται σε όλη την περιοχή. Κάποια στιγμή που τα τοιχώματά του κατέρρευσαν και σταμάτησε η άντληση νερού άρχισαν να ρίχνουν μέσα ό,τι τους ήταν άχρηστο: κεραμεική, ψαροκόκαλα και οστά ζώων.

Ενα μεγάλο μέρος της κεραμεικής είναι προφανώς κατάλοιπα της λειτουργίας μιας κουζίνας που ήταν απαραίτητα για τη μαγειρική της κλασικής εποχής. Είναι η λοπάς ή κατσαρόλα με καπάκι, η εσχάρα όπου έψηναν κρέατα ή τα ψάρια, τα γουδιά για χρήση παρόμοια με τη δική μας, λεκάνες, χωνιά, κανάτες διαφόρων ειδών. Αλλα σκεύη του αθηναϊκού τραπεζιού βρέθηκαν επίσης σε πληθώρα: πιάτα, μικρά μπολ, αλατιέρες και ασκοί. Ολα αυτά υποδεικνύουν μαγειρική σε μεγάλη κλίμακα, δηλαδή ένα μέρος του κτιρίου λειτουργούσε ως πλούσια ταβέρνα.

Δίπλα, ίσως μάλιστα σε συνεργασία με την ταβέρνα, υπήρχε ένα καπηλειό, το οποίο πετούσε στο πηγάδι τους άδειους και σπασμένους αμφορείς του. Και αν κρίνουμε από τους τύπους των αμφορέων ο ιδιοκτήτης είχε ένα καλό κελάρι που ειδικευόταν σε εισαγόμενα κρασιά από τη Μένδη, τη Χίο, την Κόρινθο, τη Σάμο, τη Λέσβο, όπως και τοπικό αττικό οίνο.

ΚΡΑΣΙ ΜΕ ΒΕΡΕΣΕ

Τμήμα της Αρχαίας Αγοράς εντός της οποίας λειτουργούσαν πολλά καπηλειά.Στο βάθος το Θησείο ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ αγαπούσαν πολύ το κρασί,απόδειξη ότι το μεγαλύτερο μέρος των ευρημάτων του πηγαδιού αποτελείται από μελαμβαφείς κύλικες και οινοχόες,πράγμα που υποδηλώνει ότι τα αγγεία πετάχτηκαν στο πηγάδι από τη γειτονική ταβέρνα αλλά και τμήματα από 350 μεγάλους χονδροειδείς αμφορείς,οι οποίοι χρησιμοποιούνταν στην αρχαιότητα για τη μεταφορά κρασιού.

Το κρασί στην ταβέρνα το αραίωναν σε ξεχωριστό δοχείο για κάθε πελάτη,που έπινε από ξεχωριστό κύπελλο.«Εχουμε έναν ταβερνιάρη στη γειτονιά μας και όποτε μου έρχεται η διάθεση για κανένα κρασάκι,πάω εκεί κι αυτός ξέρει αμέσως - μόνον αυτός- πώς το θέλω αραιωμένο»όπως λέει ο Βελψίδημος στονΠλούτο.Οι δεσμοί άλλωστε ανάμεσα στους ταβερνιάρηδες και τους τακτικούς πελάτες φαίνονταν και από την πρακτική του βερεσέ,άλλωστε στην Αθήνα ο δανεισμός ήταν διαδεδομένη συνήθεια.

ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΨΑΡΟΤΑΒΕΡΝΑ

ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑτης γευστικής ποικιλίας μιας σύγχρονης ελληνικής ψαροταβέρνας δείχνει η μεγάλη ποσότητα από ψαροκόκαλα και οστρακοειδή (στρείδια μύδια,αχιβάδες) καθώς και πτερύγια από μεγάλα ψάρια (στην αρχαία Ελλάδα έτρωγαν και μικρά σκυλόψαρα) που βρέθηκαν μέσα στο πηγάδι της ταβέρνας.

Αποδείξεις για άλλες εμπορικές δραστηριότητες δίνουν και τα σκελετικά υπολείμματα από ποικιλία ζώων που βρέθηκαν στο ανώτερο στρώμα του πηγαδιού: οστά από αγελάδες, χοίρους, πρόβατα και κατσίκες που δείχνουν σημάδια σφαγής αλλά και οστά ποδιών από βοοειδή και ημιόνους ή μικρά άλογα.

www.tovima.gr

Μια Ελληνίδα πρωτοστατεί στη συγκρότηση και λειτουργία του πρώτου Μουσείου Παιδικής Τέχνης, στη Λίμα του Περού

Μια δραστήρια Ελληνίδα, που ζει και εργάζεται στην πόλη της Ξάνθης, η ζωγράφος και μέλος της UNESCO, Λίτα Μαυρογένη, είναι ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις για την οργάνωση και τη λειτουργία του πρώτου Μουσείου Παιδικής Τέχνης στην πρωτεύουσα του Περού, Λίμα.

Η κ. Μαυρογένη, με την ιδιότητα της προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη” στη Συδινή Ξάνθης, ταξίδεψε πρόσφατα στο Περού και όπως δηλώνει έζησε μια μοναδική εμπειρία, δίπλα σε παιδιά κι εκπαιδευτικούς, που τρέφουν μια μεγάλη αγάπη για την ελληνική μυθολογία κι έναν απεριόριστο σεβασμό για τον πολιτισμό και την ιστορία της κλασσικής Ελλάδας.

Χάρη στην προσπάθεια της Λίτας Μαυρογένη, αλλά κυρίως την έμπρακτη συμπαράσταση της ελληνικής πρεσβείας στο Περού και προσωπικά του πρέσβη Ιωάννη Παπαδόπουλου, το πρώτο Μουσείο Παιδικής Τέχνης ξεκίνησε να λειτουργεί σ’ αυτή τη χώρα της Λατινικής Αμερικής, φιλοξενώντας έργα παιδιών.

Εδώ και περίπου έναν μήνα, παιδικά έργα ζωγραφικής και χειροτεχνίας φιλοξενούνται στη μεγάλη αίθουσα ενός πρότυπου οικολογικού σχολείου, τα οποίο αποτελεί και την προσωρινή έδρα του πρώτου Μουσείου Παιδικής Τέχνης του Περού.

Το Μουσείο Παιδικής Τέχνης φέρει το όνομα του Περουβιανού προξένου, Χοσέ Κάρλος Ντάβιλα, που απεβίωσε πριν από έναν χρόνο, στην Ελλάδα και ο οποίος είχε ξεκινήσει αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία για τη δημιουργία του Μουσείου.

Το Μουσείο Παιδικής Τέχνης, όπως τονίζει η κ. Μαυρογένη, δεν είναι απλώς ένας χώρος, όπου εκτίθενται οι δημιουργίες των παιδιών, αλλά προωθεί την πολιτιστική κληρονομιά και την εθνική ταυτότητα της Λατινικής Αμερικής και της Ελλάδας. “Αυτό φάνηκε καθαρά τις μέρες της παραμονής μου στη Λίμα, μέσα από τη διδασκαλία μου και σε σχολεία, τα οποία χρηματοδοτούνται από την ελληνική πρεσβεία όπου τα παιδιά έρχονται πιο κοντά με την τέχνη και τον πολιτισμό, τόσο της κλασσικής όσο και της σύγχρονης Ελλάδας”, τονίζει η Ξανθιώτισσα καλλιτέχνης.

“Είναι πολύ σημαντικό- επισημαίνει η κ. Μαυρογένη- να κάνουμε τα παιδιά κοινωνούς της παράδοσης και του πολιτισμού. Και είναι σημαντικό, επειδή μέσα στη φαρέτρα της κάθε χώρας, που λέγεται πολιτισμός, υπάρχουν στοιχεία που μπορούμε σήμερα, αλλά και στο μέλλον, να τα επεξεργαστούμε σωστά σαν πληροφορίες και σαν γνώση για το καλό της ανθρωπότητας. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν υπάρχουν πλούσιοι και αξιόλογοι πολιτισμοί, με παγκόσμια εμβέλεια και αναγνώριση, όπως είναι ο ελληνικός και ο περουβιανός”.

Η πρώτη επαφή των τοπικών αρχών του Περού με τη Λίτα Μαυρογένη και το Μουσείο Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη” έγινε μέσω της δημοφιλούς περουβιανής καλλιτέχνιδος, Κάρμεν Ροντρίγκες, η οποία, πριν από περίπου έναν χρόνο, επισκέφθηκε την Ξάνθη και είχε την ευκαιρία, όχι μόνο να δει από κοντά τις εγκαταστάσεις του μουσείου στη Συδινή, αλλά και να διδάξει σε παιδιά.

Οι εντυπώσεις που αποκόμισε ήταν οι καλύτερες, η ίδια δήλωσε κατενθουσιασμένη και επιστρέφοντας στη Λίμα κινητοποίησε όλες τις αρχές ώστε να αναληφθεί από τη χώρα της μια ανάλογη πρωτοβουλία για τη σύσταση ενός παιδικού μουσείου.

Η ελληνική πρεσβεία στη Λίμα ανταποκρίθηκε άμεσα σ’ αυτή την πρωτοβουλία που ανέλαβε η κ. Ροντρίγκες κι έτσι μια ομάδα εκπαιδευτικών από διάφορα σχολεία της Λίμας, με τη συμπαράσταση της ίδια της περουβιανής κυβέρνησης, απηύθυνε επίσημη πρόσκληση στην κ. Μαυρογένη να επισκεφθεί τη Λίμα, να διδάξει στα παιδιά και να βοηθήσει στη σύσταση, οργάνωση και λειτουργία του πρώτου παιδικού μουσείου.

Το Μουσείο Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη” στη Συδινή Ξάνθης

Τόσο για την κ. Ροντρίγκες όσο και για πολλά σχολεία στη Λίμα, το Μουσείο Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη” στη Συδινή Ξάνθης δεν ήταν άγνωστο. Τα τελευταία πέντε χρόνια, πολλοί Περουβιανοί μαθητές είχαν στείλει έργα τους στην Παγκόσμια Biennale Παιδικής Ζωγραφικής, που από το 2002 και κάθε δυο χρόνια διοργανώνεται από το μουσείο “Οικουμένη” και φιλοξενείται στη χώρα μας.

Η παγκόσμια αυτή έκθεση παιδικής ζωγραφικής, στην οποία μέχρι σήμερα συμμετείχαν περισσότερα από 400.000 παιδιά από συνολικά 150 χώρες, είναι μια αξιόλογη συλλογική προσπάθεια, με φορέα διοργάνωσης την Ακαδημία Παιδικής Τέχνης του μουσείου. Η συγκομιδή των μέχρι σήμερα διοργανώσεων της Biennale αριθμεί πολλές δεκάδες εκατοντάδες έργων, προϊόν της αστείρευτης δημιουργικής παιδικής φαντασίας τα οποία και εκθέτονται στους χώρους του μουσείου.

Η 5η Παγκόσμια Biennale Παιδικής Ζωγραφικής, με θέμα “Παίζοντας παρέα με τους φίλους μου”, ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες κι αυτό το διάστημα γίνεται η αξιολόγηση των έργων, ενώ η απονομή των βραβείων αναμένεται να γίνει την άνοιξη, στην Αθήνα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, το μουσείο είναι αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού και για το λόγο αυτό συμμετέχει στην υλοποίηση πολλών προγραμμάτων, στο πλαίσιο των διακριτικών συμφωνιών, που υπογράφει το υπουργείο με τα αντίστοιχα υπουργεία άλλων χωρών.

Για τα παιδιά εκτός Ελλάδας, τα έργα των οποίων έχουν βραβευτεί, αλλά δεν μπορούν να παραβρεθούν στην εκδήλωση απονομής που διοργανώνεται, οι ελληνικές πρεσβείες στις χώρες απ’ όπου προέρχονται τα παιδιά αυτά διοργανώνουν ανάλογες εκδηλώσεις.

Σε ανάλογες εκδηλώσεις τιμώνται και οι εκπαιδευτικοί που παρακινούν τα παιδιά να συμμετέχουν στο διαγωνισμό και τούς βοηθούν να ολοκληρώσουν τις δημιουργίες τους. Πρέπει να τονιστεί ότι τα βραβεία κατασκευάζονται με ευθύνη του μουσείου, έχουν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και παραπέμπουν στον κλασσικό ελληνικό πολιτισμό και τους εκφραστές του, όπως είναι οι μεγάλοι συγγραφείς και φιλόσοφοι της αρχαιότητας.

Η κ. Μαυρογένη τονίζει πως η λειτουργία του Μουσείου Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη” είναι μια συλλογική προσπάθεια, που στηρίζεται στο έργο και την προσφορά πολλών ανθρώπων. Επισημαίνει ακόμα ότι, πίσω από την ίδια και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών από κάθε γωνιά του κόσμου, εκπαιδευτικοί, εικαστικοί πανεπιστημιακοί, συγγραφείς, που μέσω των Παγκόσμιων Biennale Παιδικής Ζωγραφικής εμπιστεύονται αυτό το σημαντικό φορέα, ο οποίος προσφέρει σημαντικό έργο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών.

Το πρώτο Μουσείο Παιδικής Τέχνης στο Περού

Στις δέκα μέρες της παραμονής της στο Περού, η κ. Μαυρογένη έγινε δεκτή από τον υπουργό Πολιτισμού του Περού, Χουάν Οσίο, ο οποίος της εξέφρασε την εκτίμηση και τις ευχαριστίες της κυβέρνησης , που μια Ελληνίδα αποφάσισε να έρθει στη χώρα τους προκειμένου να διδάξει τα παιδιά και να βοηθήσει στην οργάνωση και λειτουργία του πρώτου παιδικού μουσείου.

Θα πρέπει να τονιστεί πως το υπουργείο Πολιτισμού είναι νεοσύστατο στο Περού καθώς αριθμεί μόλις λίγους μήνες ζωής και, όπως τονίζει η κ. Μαυρογένη, καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για τη διατήρηση και τη διάσωση του πολιτισμού των Ίνκας.

Ο Περουβιανός υπουργός τη διαβεβαίωσε ότι μέσα στα δυο επόμενα χρόνια το Μουσείο Παιδικής Τέχνης θα αποκτήσει τη δική του οντότητα, καθώς θα λειτουργεί σε ιδιόκτητο κτίριο και θα υλοποιεί όλα τα εκπαιδευτικά προγράμματα σε συνεργασία με το Μουσείο Παιδικής Τέχνης “Οικουμένη”.

Η κ. Μαυρογένη δεν κρύβει και τις δυσκολίες που συνάντησε στην προσπάθεια για την λειτουργία του παιδικού μουσείου κυρίως πάνω σε θέματα οργάνωσης και αισθητικής ώστε να τα έργα των παιδιών να τύχουν της καλύτερης δυνατής προβολής.

Η ίδια, πάντως, δηλώνει εντυπωσιασμένη από την εθελοντική εργασία που πρόσφεραν οι εκπαιδευτικοί και πολλοί εργαζόμενοι σε διάφορες υπηρεσίες, προκειμένου ένας παραμελημένος χώρος όπου επρόκειτο να φιλοξενηθεί προσωρινά το μουσείο, να μεταμορφωθεί κυριολεκτικά σε μια προσεγμένη αίθουσα τέχνης. Σημαντική ήταν η δουλειά που έγινε και για τη διαμόρφωση του εξωτερικού περιβάλλοντα χώρου, ώστε οι καλεσμένοι στα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης παιδικών έργων να θαυμάσουν ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

Στόχος της κ. Μαυρογένη ήταν το μουσείο να οργανωθεί σε σωστές βάσεις και στα πρότυπα όλων των σύγχρονων μουσείων που στοχεύουν στην προβολή των έργων, την αισθητική αναβάθμιση της κοινωνίας και των πολιτών, διατηρώντας ταυτόχρονα τον παιδευτικό τους ρόλο.

Σεβασμός και αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό

Στο πρώτο Μουσείο Παιδικής Τέχνης του Περού δεν εκτέθηκαν μόνο έργα των παιδιών από τη Λίμα, αλλά και περίπου εξήντα έργα παιδιών από άλλες χώρες (Κίνα, Ινδία, Κορέα, Ουκρανία), που συμμετείχαν σε παλιότερες Biennale και τα οποία πρόσφερε η κ. Μαυρογένη.

Η κορύφωση όλων των προσπαθειών ήταν τα εγκαίνια της έκθεσης και κατ’ επέκταση του μουσείου, στο οποίο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης, αλλά κυρίως πολλά παιδιά με τους γονείς και τους δασκάλους τους.

“Δεν θα ξεχάσω ποτέ”, θυμάται η κ. Μαυρογένη, “τις εκδηλώσεις αγάπης προς το πρόσωπό μου. Δε θα ξεχάσω τα δάκρυα χαράς των ανθρώπων που μέσα από τη δική μου παρουσία εκεί έβλεπαν την παρουσία της Ελλάδας. Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσα ‘muchas gracias maestra’ άκουσα. Πόσα πρόσωπα είδα, γεμάτα ικανοποίηση, που ολοκληρώθηκε αυτό το επίτευγμα. Περισσότερο, όμως, νιώθω χαρούμενη, γιατί είμαι Ελληνίδα. Το λέω με λύπη, σήμερα, ότι η πατρίδα μου με πληγώνει με πονάει. Την ίδια στιγμή, όμως, λέω με υπερηφάνεια και θαυμασμό ότι, όπου και αν ταξίδεψα, σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και όχι μόνο, διαπιστώνω πως ο σεβασμός των ανθρώπων για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό είναι πάρα πολύ μεγάλος”.

Για τη Λατινική Αμερική “η Ελλάδα είναι η αγαπημένη χώρα, είναι το άπιαστο όνειρο και ο μεγάλος έρωτας”, σημειώνει η κ. Μαυρογένη και προσθέτει: “Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει δυναμική παρουσία της σύγχρονης Ελλάδας στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Τα αρχαία ελληνικά και η ελληνική μυθολογία κινδυνεύουν να γίνουν ότι και τα λατινικά, μια ξεχασμένη και παρωχημένη ιστορία”.

Η κ. Μαυρογένη, μετά τη σύσταση του μουσείου “Οικουμένη”, άρχισε να λειτουργεί, όπως μας λέει, σαν μια πρέσβειρα της χώρας μας στο εξωτερικό. “Σήμερα- προσθέτει- λειτουργώ πιο συνειδητοποιημένα. Σε κάθε ταξίδι μου στο εξωτερικό, σε κάθε επαφή μου με ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, που ζουν στο εξωτερικό, τονίζω πως η σύγχρονη Ελλάδα υπάρχει και διαθέτει ένα πολύ σημαντικό πνευματικό και καλλιτεχνικό κόσμο. Η σύγχρονη Ελλάδα αποτελεί συνέχεια της κλασσικής Ελλάδας, δεν είναι ξεκομμένη από το ιστορικό παρελθόν της, έχει προτάσεις και ανθρώπους να υποστηρίξουν τη σημερινή πραγματικότητα”.

Η σύσταση του πρώτου παιδικού μουσείου, στη Λίμα του Περού, απέδειξε περίτρανα ότι ο κώδικας επικοινωνίας μεταξύ των λαών που λέγεται γλώσσα της τέχνης και της δημιουργίας μπορεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους όλων των ηλικιών.

Το μουσείο στηρίζεται πλέον σε γερές βάσεις ώστε να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί σε ένα φορέα διάδοσης και διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στόχος όλων των ανθρώπων στην Ελλάδα και το Περού, που εργάστηκαν με όρεξη και πάθος για τη λειτουργία του πρώτου παιδικού μουσείου, είναι- σύμφωνα με την κ. Μαυρογένη- να ενώσουν δυο μεγάλους πολιτισμούς, τον ελληνικό και τον περουβιανό, μέσα από τις δημιουργίες των παιδιών.

Πάνος Χατζηγεωργιάδης

Αγαπητοί μου,
Να ενημερώσω πως το βίντεο και η μουσική μου με τίτλο “Adagio for heroes” και “Land of the Brave and Betrayed” αντιστοίχως, κέρδισε την υποψηφιότητα ως καλύτερης μουσικής σύνθεσης στην κατηγορία Classical/Orchestral στα πλαίσια των Hollywood Music in Media Awards,δεν
έλαβε το πρώτο βραβείο ομως το μήνυμα πέρασε εκεί που πρέπει μιάς και η εν λόγω εκδήλωση αναμεταδίδετο σε 17 χώρες και 300 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ.

Με εκτίμηση
Πάνος Χατζηγεωργιάδης

Τα βραβεία του Α' Διαγωνισμού Διηγήματος Στέλιος Ξεφλούδας

1o Βραβείο
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ

2ο Βραβείο
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

3ο Βραβείο
AΝΘΙΜΟΣ ΝΟΤΑΡΙΔΗΣ
---------------------------------------------------------------------------------
Ειδικό Βραβείο «Γιώργης Χαλατσάς»
ΘΕΟΔΩΡΑ ΔΙΕΝΝΗ
---------------------------------------------------------------------------------
Έπαινοι (Τα διηγήματα θα περιληφθούν στο βιβλίο που θα εκδοθεί)
-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΧΑΓΙΟΓΛΟΥ
-ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ
-ΜΑΡΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
-ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΙΟΝΗ
-ΜΙΝΩΣ ΣΚΟΥΝΤΑΚΗΣ
-ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΤΣΑΔΗΜΑ
---------------------------------------------------------------------------------
Έπαινοι (Τα διηγήματα θα δημοσιευθούν στα Καστελλιώτικα Νέα)
-ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ
-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΛΙΔΑΚΗΣ
-ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΚΑΝΕΒΑΤΟΣ
-ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ
-ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΣΤΕΛΛΟΣ
-EΛΕΝΑ ΣΤΕΤΙΤΣ

Ήταν μια εκπληκτική βραδυά! Τις επόμενες μέρες θα σας πω λεπτομέρειες για τα όσα έγιναν, για τους διαγωνιζόμενους, για τους ανθρώπους που βρέθηκαν κοντά μας και στήριξαν την προσπάθειά που κάνουμε.
Θα ξεκινήσω ευχαριστώντας τρεις σημαντικούς ανθρώπους που -χωρίς να έχουν σχέση με το χωριό μας- μας στήριξαν απονέμοντας τα τρία πρώτα βραβεία:
-Τον συγγραφέα Γιάννη Καλπούζο (τιμημένο πέρσι με το βραβείο αναγνωστών για το Ιμαρέτ)
-Τον Φαίδωνα Θεοφίλου από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες ποιητές
-Τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Καρολίνα Μέρμηγκα

Αντιγράφω το δικό της σχόλιο για την εκδήλωση μας, όπως το έγραψε σήμερα στο Facebook:
"Η εκδήλωση για τα λογοτεχνικά βραβεία Στέλιος Ξεφλουδας ήταν αναπάντεχα συγκινητική। Ένας ολόκληρος κόσμος που αγαπάει τον γενέθλιο τόπο και αισθάνεται βαθύτατα προσβεβλημενος με οσα συμβαίνουν στη χώρα, που μιλάει καθαρά, σεμνά και με αξιοπρέπεια, και μόνο με τη παρουσία του βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Το πρόβλημα είμαστε εμείς που αναρωτιόμαστε γιατί κανείς δεν αντιδρά στα όσα συμβαίνουν - αναρωτιόμαστε γιατί μάθαμε πια στις στριγγιές φωνές και δεν ακούμε τους υπόγειους ήχους που κυλάνε βαθιά και ποτίζουν τις ρίζες μας. Αυτό που έκανε ο Κ. Στοφορος και οι άλλοι είναι εξαιρετικό. Εξαιρετικό"

http://stoforos.blogspot.com/

68 χρόνια από την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου

Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου του 1942 εκατόν πενήντα αντάρτες του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εξήντα αντάρτες του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα και δώδεκα Αγγλοι σαμποτέρ, με επικεφαλής τον Συνταγματάρχη Έντι Μάγιερς και υπαρχηγό τον ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ ανατίναξαν τη γέφυρα του Γοργοπόταμου¹.

Το σχέδιο ανατίναξης ήταν των Εγγλέζων. Το είχε επεξεργαστεί ο Ε. Μάγιερς, που ήταν ειδικός σ’ αυτού του είδους τα σαμποτάζ. Το σχέδιο όμως της επίθεσης για την κατάληψη της γέφυρας -έτσι ώστε να είναι δυνατή η υπονόμευση και ανατίναξή της- συζητήθηκε ανάμεσα στον Άρη, τον Ζέρβα και τους Βρετανούς και στην τελική του μορφή διατυπώθηκε από τον αρχηγό του ΕΛΑΣ με τη «Διαταγή Επιχείρησης», που ο ίδιος υπαγόρευσε στον Κωστούλα Αγραφιώτη (Κώστα Καβρέτζο) λίγες ώρες πριν εκδηλωθεί η επιχείρηση.

Στη διαταγή αυτή -όπως διασώθηκε από μαρτυρίες αγωνιστών²- προβλέπονταν τα εξής:

Το νότιο βάθρο της γέφυρας με φρουρά 80 Ιταλών και πλήρη οχύρωση αναλάμβανε να καταλάβει τμήμα 60 ανταρτών του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Κωστούλα.

Το βόρειο βάθρο της γέφυρας, που φυλασσόταν από 30 Ιταλούς και είχε εγκατεστημένα δύο δίκαννα αντιαεροπορικά ικανά να χρησιμοποιηθούν και κατά επιγείων στόχων, αναλάμβανε τμήμα 20 ανταρτών του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τους ανθυπολοχαγούς Παπαχρήστου και Πετροπουλάκη.

Η υπονόμευση και ανατίναξη της γέφυρας ανατέθηκε σε ειδικευμένους Βρετανούς σαμποτέρς στους οποίους δόθηκε βοήθεια λίγων εκπαιδευμένων ανδρών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Επίσης, δυο ομάδες του ΕΛΑΣ, με 15 άνδρες η κάθε μία και έναν Βρετανό σαμποτέρ, ανέλαβαν να υπονομεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή ένα χιλιόμετρο περίπου προς το νότο κι ένα χιλιόμετρο προς το βορρά, έτσι ώστε να αποκλειστεί η δυνατότητα αποστολής ενισχύσεων στον εχθρό με τρένο. Αρχηγός της μίας ομάδας τέθηκε ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) και της άλλης ο Ηρακλής (Κώστας Σκαρμούτσος).

Ο Αρης Βελουχιώτης με αντάρτες στους Αγ. Αναργύρους στη Βίνιανη

Επιπλέον, μια ομάδα 15 ΕΛΑΣιτών με αρχηγό το Χρυσιώτη ανέλαβε να καταστρέψει με βενζίνη την ξύλινη οδική γέφυρα του ποταμού για την περίπτωση που θα έκαναν την εμφάνισή τους από κει εχθρικές ενισχύσεις, ενώ μια άλλη ομάδα από οκτώ άνδρες του ΕΔΕΣ, με επικεφαλής τον υπασπιστή του Ζέρβα Μ. Μυριδάκη ανέλαβε να εξουδετερώσει το πολυβολείο που πιθανόν να υπήρχε. Στην περίπτωση που δεν υπήρχε πολυβολείο αποστολή της ήταν να ενισχύσει την Ομάδα Κωστούλα. Τέλος, μία ομάδα από δέκα άνδρες του ΕΔΕΣ ανέλαβε να πλευροκοπήσει τους Ιταλούς νοτιότερα της άμυνας του νότιου βάθρου.

Γενική εφεδρεία ορίστηκε ομάδα 30 ανδρών του ΕΛΑΣ με αρχηγό τον Δ. Δημητρίου – Νικηφόρο. Χρόνος έναρξης της επιχείρησης καθορίστηκε η 11η βραδινή της 25ης Νοεμβρίου 1942 και η γενική αρχηγία ανατέθηκε στο Ν. Ζέρβα.

Πριν προχωρήσουμε να δούμε πώς εξελίχθηκε η όλη επιχείρηση ας παρακολουθήσουμε όσα προηγήθηκαν αυτής:

Άγγλοι σαμποτέρς στα ελληνικά βουνά

Το σχετικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» στις 15/12/1942

Ήταν σούρουπο της 28ης Σεπτεμβρίου του 1942, γύρω στις 8.30 μ.μ., όταν από το αεροδρόμιο Φαγίντ της Αιγύπτου απογειώθηκαν, με προορισμό την ηπειρωτική Ελλάδα, τρία βρετανικά αεροπλάνα. Το καθένα από αυτά μετέφερε από μία ομάδα τεσσάρων σαμποτέρ, όπου ένας ήταν αρχηγός, ένας ειδικός στις ανατινάξεις, ένας χειριστής ασυρμάτου κι ένας γνώστης της ελληνικής γλώσσας.

Μετά τα μεσάνυχτα της 28ης προς 29η Σεπτεμβρίου τα αεροπλάνα βρίσκονταν πάνω από τα βουνά της Ρούμελης, με τους σαμποτέρ έτοιμους να πέσουν στα προκαθορισμένα σημεία, όπου θα έπρεπε υπήρχαν αναμμένες φωτιές: Η πρώτη και η τρίτη ομάδα θα έπεφταν στην Γκιώνα και η δεύτερη στην περιοχή του Ν. Ζέρβα στο Σακαρέτσι. Όμως φωτιές δεν εντοπίστηκαν, ρίψη αλεξιπτωτιστών δεν έγινε και ύστερα από άσκοπους γύρους δύο ωρών τα αεροπλάνα γύρισαν στη βάση τους.

Δύο ημέρες αργότερα η επιχείρηση επαναλήφθηκε. Αυτή τη φορά με μεγαλύτερη επιτυχία. Ετσι οι δύο από τις τρεις ομάδες έπεσαν στην περιοχή της Γκιώνας, ενώ η τρίτη έπεσε στην περιοχή του Καρπενησιού σε επόμενη επιχείρηση, περίπου ένα μήνα αργότερα³.

O Άγγλος ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ

Οι τρεις ομάδες των Βρετανών σαμποτέρ είχαν έρθει στην Ελλάδα ύστερα από απόφαση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, με άμεσο στόχο να εκτελέσουν μια αποστολή με την κωδική ονομασία «HARLING». Η αποστολή αυτή προέβλεπε να ανατιναχτεί μία από τις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού ή Γοργοπόταμου.

Πέρα όμως από τον άμεσο στόχο υπήρχε κι ένας μακροπρόθεσμος στρατηγικός στόχος αναφορικά με την αγγλική παρουσία στην Ελλάδα. Η Μεγάλη Βρετανία επιδίωκε να εδραιώσει την παρουσία της στη χώρα και να θέσει κάτω από τον έλεγχό της τόσο τις ανταρτικές ομάδες όσο και ευρύτερα το αντιστασιακό κίνημα, πράγμα που σήμαινε πως κάποιοι από τους σαμποτέρς είχαν αποστολή να μείνουν στα ελληνικά βουνά και μετά το πέρας της αποστολής «HARLING». Αξίζει να προσέξει κανείς, για να καταλάβει του λόγου το αληθές, ότι ολόκληρης της βρετανικής αποστολής των 12 σαμποτέρ ηγούνταν οι Ε. Μάγιερς και Κρις Γουντχάουζ, δύο καθόλου τυχαίοι άνθρωποι που διατέλεσαν αρχηγοί της αγγλικής στρατιωτικής αποστολής στο ελληνικό αντάρτικο, κάνοντας ό,τι ήταν δυνατό για την εδραίωση της

Ο αρχηγός του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας

βρετανικής κυριαρχίας πάνω στις ελληνικές υποθέσεις. Εξίσου αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι δώδεκα Αγγλοι σαμποτέρ -και κυρίως οι αρχηγοί τους- ερχόμενοι στην Ελλάδα, είχαν οδηγίες, κι έκαναν ό,τι ήταν δυνατό γι’ αυτό, να έρθουν σε επαφή με τον Ν. Ζέρβα, αγνοώντας επιδεικτικά τον ΕΛΑΣ, έχοντας την πεποίθηση ότι οι ανταρτικές δυνάμεις του ΕΔΕΣ ήταν αρκετές για την εκτέλεση της αποστολής «Harling». Ο Richard Clogg γράφει πως, ούτε ο Ε. Myers «ούτε ο Woodhouse ενημερώθηκαν πριν φύγουν από το Κάιρο για την ύπαρξη του ΕΑΜ ή του στρατιωτικού του σκέλους, του ΕΛΑΣ», παρ’ όλο που οι αρμόδιες βρετανικές αρχές είχαν λεπτομερείς πληροφορίες⁴. Το πιθανότερο, όμως, είναι πως και οι δύο αυτοί -και ο Myers και ο Woodhouse είχαν καλή γνώση των ελληνικών πραγμάτων. Αλλά κι αν δεν είχαν, η πανθομολογούμενη, τόσο προκλητική, αγνόηση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ από την επίσημη Αγγλία φανερώνει και τις πραγματικές προθέσεις της πάνω στο ελληνικό κίνημα αντίστασης και γενικότερα στις ελληνικές υποθέσεις.

Παρ’ όλα αυτά, οι Αγγλοι σαμποτέρς αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με τον ΕΛΑΣ, όταν διαπίστωσαν ότι ο Ζέρβας όχι μόνο δε διέθετε τις απαραίτητες δυνάμεις για την επιχείρηση HARLING, αλλά και οι δυνάμεις που διέθετε ήταν πολύ μικρότερες απ’ αυτές του ΕΛΑΣ.

Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στην επιχείρηση

Ο Διαμαντής (Γιάννης Αλεξάνδρου) αρχηγός της μιας από τις δυο ομάδες του ΕΛΑΣ που ανέλαβαν να υπονομεύσουν τη σιδηροδρομική γραμμή

Στις 12 Νοεμβρίου του 1942, ένα τμήμα 60 ανδρών του Ζέρβα και ο Αγγλος ταγματάρχης Κρις Γουντχάουζ ξεκίνησαν από το Αργύρι για την Γκιώνα. Την επομένη, ο αρχηγός του ΕΔΕΣ έστειλε γράμμα στον Άρη Βελουχιώτη, που βρισκόταν στη Φραγκίστα, με το οποίο του ζητούσε να συναντηθούν στη Βίνιανη. Ο Αρης ανταποκρίθηκε αμέσως αποδεχόμενος την πρόσκληση⁵ και οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στις 14 Νοεμβρίου, στο συμφωνημένο μέρος, όπου ο αρχηγός του ΕΛΑΣ, αφού ενημερώθηκε για την αποστολή της ανατίναξης μίας εκ των τριών γεφυρών, χωρίς περιστροφές ενέταξε αμέσως τις αντάρτικες δυνάμεις που διέθετε στην επιχείρηση.

Στο θέμα αυτό, της συμμετοχής δηλαδή του ΕΛΑΣ στην επιχείρηση HARLING, εκ των υστέρων, τόσο από τους Ελληνες όσο και από τους Εγγλέζους – αντιπάλους του ΕΑΜικού κινήματος επιχειρήθηκε να διαστρεβλωθεί η ιστορική αλήθεια. Ο Ζέρβας, για παράδειγμα, σε διάφορα γραπτά του της μεταπολεμικής περιόδου -αλλά και στα απομνημονεύματά του- εμφανίζει τον Αρη σαν ένα άτομο εντελώς άβουλο, που δεν μπορούσε να πάρει την παραμικρή απόφαση αν δεν του την υπαγόρευε η ηγεσία το ΕΑΜ από την Αθήνα. Φτάνει, μάλιστα, στο σημείο να υποστηρίξει πως ούτε λίγο ούτε πολύ εκβίασε τον Αρη, κι έτσι συμμετείχε ο ΕΛΑΣ στην επιχείρηση⁶. Στο ίδιο περίπου μήκος κύματος κινούνται και οι μαρτυρίες των Εγγλέζων. Ο Κρις Γουντχάουζ, για παράδειγμα, γράφει⁷: «Οταν ο Αρης κατάλαβε ότι η επίθεση θα γινόταν, έστω και χωρίς τις δικές του δυνάμεις, δε διακινδύνευσε ν’ αφήσει τον Ζέρβα να πάρει όλη τη δόξα: προσφέρθηκε αμέσως να συνεργαστεί».

O Δημήτρης Δημητρίου (Νικηφόρος), διοικητής της εφεδρικής δύναμης του ΕΛΑΣ

Ολα αυτά, φυσικά, στερούνται σοβαρότητας. Ούτε ο Αρης υπήρξε άβουλος ούτε ο ΕΛΑΣ σύρθηκε στην επιχείρηση, της οποίας κανείς δεν αρνείται ότι σήκωσε το κύριο βάρος⁸.

Η επιχείρηση εκτελείται επιτυχώς

Η γέφυρα που τελικά επιλέχθηκε να ανατιναχτεί ήταν αυτή του Γοργοπόταμου. Η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία και ολοκληρώθηκε στις 2. 21′ της 26ης Νοεμβρίου, αφού προηγουμένως ρίχτηκε στη μάχη και η εφεδρική δύναμη του Νικηφόρου, δεδομένου ότι οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ, που είχαν αναλάβει το βόρειο βάθρο της γέφυρας τρόμαξαν μπρος στα ιταλικά πυρά και υποχώρησαν. «Οι αντάρτες, που δεν ήταν συνηθισμένοι σε τέτοιας μορφής επιχείρηση -θα γράψει αργότερα ο Ε. Μάγιερς⁹- δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν το έντονο πυρ και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σ’ ένα άλλο σημείο κάλυψης».

Για τη στρατιωτική σημασία που είχε η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, έχουν γραφεί πολλά.

Σπύρος Μπέκιος («Λάμπρος»)

«Ήταν πολύ σημαντικό -αναφέρει Ο Ε. Μάγιερς¹⁰- να παρεμποδίσουμε με κάθε τρόπο τις προσπάθειες του εχθρού να ενισχύσει τις βάσεις του κατά μήκος της βορειοαφρικανικής ακτής, φέρνοντας προμήθειες διά θαλάσσης από τη Νότια Ευρώπη». Αλλά και οι Γερμανοί σε απόρρητη επίσημη έκθεσή τους, που συνέταξαν στις 9/4/1943 επιτελείς του ειδικού γραφείου Αϊνς Τσε της Θεσσαλονίκης θεωρούσαν τα σαμποτάζ των ανταρτών και ειδικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, ενέργειες «με σκοπό να παρεμποδίσουν την ομαλή λειτουργία της επιμελητείας και τις ενισχύσεις προς το γερμανικό εκστρατευτικό σώμα στη Βόρεια Αφρική από τις στρατοπεδευμένες στην Ελλάδα γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις»¹¹.

Την αντίθετη ακριβώς άποψη διατυπώνει ο Χ. Φλάισερ: «Σχεδόν σε κάθε σχετικό βιβλίο -γράφει¹²- συναντά κανείς τον στερεότυπο ισχυρισμό, ότι η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου παρέλυσε την κύρια γραμμή εφοδιασμού του Ρόμελ για έξι αποφασιστικές βδομάδες ή μάλιστα ότι σταμάτησε τον ίδιο στην »πορεία του για την Αλεξάνδρεια». Στην πραγματικότητα η προέλαση του Ρόμελ είχε καθηλωθεί μήνες ενωρίτερα. Στις 25/11 η συμμαχική αντεπίθεση είχε επιτύχει την ανάκτηση ολόκληρης της Κυρηναϊκής, το Άφρικα Κορ του Ρόμελ είχε εκτοπιστεί ως την Ελ Αγκάιλα, τόσο μακριά δυτικά ώστε ο εφοδιασμός μέσω της Ελλάδας δεν παίζει πλέον ρόλο. Ο ίδιος ο Χίτλερ εκφράζει στις 18/12/42, τη λύπη του για το »πόσο δυσάρεστη» ήταν η ανατίναξη της γέφυρας- αλλά μόνο σε ό,τι αφορούσε τον εφοδιασμό των στρατευμάτων στην Ελλάδα». Την ίδια άποψη με τον Φλάισερ, με παρόμοια επιχειρήματα, υποστηρίζει και ο Σ. Γρηγοριάδης¹³.

Μπορούμε, επομένως, να συμπεράνουμε πως και αν ακόμη η επιχείρηση σχεδιάστηκε για να δημιουργήσει προβλήματα στον Ρόμελ, τελικά δεν μπόρεσε να εξυπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό. Όμως, «αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις δολιοφθοράς του Β’ Παγκοσμίου πολέμου»¹⁴, και υπήρξε ένα γεγονός σπουδαίας σημασίας για τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της τριπλής (Γερμανικής, ιταλικής και Βουλγαρικής) κατοχής διότι αναπτέρωσε το ηθικό των απλών ανθρώπων, εξύψωσε το γόητρο των αντιστασιακών οργανώσεων και συνέβαλε στη μαζικοποίηση τους.

Αντί επιλόγου

Σε αντίποινα για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, οι Ιταλοί παίρνουν από τις φυλακές της Λαμίας 14 πατριώτες, από τους οποίους 7 θα εκτελέσουν μπροστά στην γκρεμισμένη γέφυρα

Ο επίλογος της επιχείρησης HARLING γράφτηκε δυο μέρες μετά την ανατίναξη της γέφυρας, όταν οι Ιταλοί προχώρησαν στην άνανδρη μέθοδο των αντιποίνων για εκφοβισμό του λαού. Ετσι, αφού παρέλαβαν από τις φυλακές της Λαμίας 14 πατριώτες, τους 7 τους εκτέλεσαν μπροστά στην γκρεμισμένη γέφυρα και τους υπόλοιπους τους εκτέλεσαν στα Καστέλια της Παρνασσίδας, απ’ όπου και κατάγονταν, μαζί με άλλους 10 κατοίκους.

Πιο επαίσχυντη, όμως, από τη συμπεριφορά των κατακτητών ήταν η μικροψυχία των «συμμάχων». Το BBC, για παράδειγμα, ενώ ανακοίνωσε την επιτυχία της επιχείρησης αποσιώπησε εντελώς τη συμμετοχή του ΕΛΑΣ, μεταδίδοντας ότι τη γέφυρα ανατίναξαν οι αντάρτες του ΕΔΕΣ και οι Αγγλοι σαμποτέρς.!!!

Αργότερα, όταν υποχώρησαν, κάπως, οι πολιτικές σκοπιμότητες ο Κρις Γουντχάουζ -χωρίς να παραιτείται από την προσπάθεια υποβάθμισης του ρόλου του ΕΛΑΣ- έγραψε ότι ο Γοργοπόταμος ήταν μια επιχείρηση «που ίσως δε θα γινόταν αν δεν ήταν ο Ζέρβας και δε θα σημείωνε επιτυχία αν δεν ήταν ο Αρης Βελουχιώτης»

Το μέλλον των παιδιών RFID - Big Big Brother

Χαλαρώστε και ταξιδέψτε στην άκρη του σύμπαντος...σε 6 λεπτά

ΥΠΑΤΙΑ-Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ- Hypatia Greek mathematician

Εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα χαρίζουν το φως σε έξι εβδομάδες...

Τυφλά άτομα που πάσχουν από μια κληρονομική πάθηση των οφθαλμών η οποία «χτυπά» σε νεαρή ηλικία αναμένεται να αποτελέσουν την τρίτη ομάδα ασθενών, σε παγκόσμιο επίπεδο, η οποία θα λάβει θεραπεία με εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα.

Η αρμόδια Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDΑ) έδωσε το πράσινο φως στην αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας Αdvanced Cell Τechnology (ΑCΤ) για εφαρμογή της θεραπείας στους οφθαλμούς 12 ατόμων που πάσχουν από τη νόσο του Stargardt. Η συγκεκριμένη πάθηση αποτελεί την πιο κοινή μορφή νεανικής κληρονομικής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας και αφορά την καταστροφή των....

φωτοευαίσθητων κυττάρων του αμφιβληστροειδούς χιτώνα του ματιού. Η συγκεκριμένη κλινική δοκιμή είναι η τρίτη παγκοσμίως που αφορά χρήση εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων σε ανθρώπους. Πριν από έναν μήνα μια άλλη αμερικανική εταιρεία βιοτεχνολογίας, η Geron, ανακοίνωσε την έναρξη κλινικής δοκιμής εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων για την αποκατάσταση κατεστραμμένων νεύρων σε παράλυτα άτομα. Η θεραπεία έχει ήδη εφαρμοστεί σε έναν ασθενή με μερική παράλυση λόγω τραυματισμού στον νωτιαίο μυελό και έπεται συνέχεια. Συγχρόνως, την περασμένη εβδομάδα ένας εξηντάχρονος άνδρας στη Γλασκόβη ο οποίος είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο έγινε ο πρώτος ασθενής που έλαβε θεραπεία εμβρυϊκών βλαστικών κυττάρων για την αντιμετώπιση του συγκεκριμένου προβλήματος.

Σε ό,τι αφορά τη δοκιμή της ΑCΤ, ο επιστημονικός υπεύθυνος της εταιρείας Ρόμπερτ Λάντσα ανέφερε ότι ο πρώτος ασθενής με νόσο Stargardt θα λάβει τη θεραπεία στην αρχή του νέου έτους. Παρ΄ ότι αυτή η δοκιμή θα είναι μικρού εύρους, με κύριο στόχο να αποδειχθεί η ασφάλεια της μεθόδου, σύμφωνα με τον δρα Λάντσα τα πρώτα σημάδια βελτίωσης της όρασης ελπίζεται ότι θα εμφανιστούν μέσα σε λίγες εβδομάδες από την εφαρμογή της. «Σε κλινικό επίπεδο,πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε να δούμε κάποια βελτίωση μέσα σε έξι εβδομάδες. Αν και η κάθε περίπτωση ασθενούς είναι εξατομικευμένη, το συγκεκριμένο πλαίσιο χρόνου φαίνεται λογικό για να έχουμε τις πρώτες ενδείξεις βελτίωσης». Τα κύτταρα που θα μεταμοσχευτούν στους αμφιβληστροειδείς των ασθενών θα προέρχονται από έμβρυα πρώιμου σταδίου τα οποία περισσεύουν από κλινικές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και θα πετάγονταν.

Στους πρώτους τρεις ασθενείς θα εγχυθούν 50.000 εμβρυϊκά βλαστικά κύτταρα. Στη δεύτερη ομάδα η έγχυση θα αφορά 100.000 κύτταρα, ενώ στην τρίτη την υψηλότερη δόση των 200.000 κυττάρων.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=368975&dt=23/11/2010

Καρκίνος τραχήλου μήτρας. Τεστ υπόσχεται ακριβέστερη διάγνωση...

Oι ζωές χιλιάδων γυναικών θα μπορούσαν να σωθούν μέσω ενός νέου διαγνωστικού τεστ για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Η συγκεκριμένη εξέταση δίνει αποτελέσματα μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες και σύμφωνα με τους ειδικούς που την ανάπτυξαν είναι πιο ακριβής από το συμβατικό τεστ Παπ, το οποίο εφαρμόζεται ευρέως σήμερα για τον εντοπισμό της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου. Το τεστ που ονομάζεται Cobas και αναπτύχθηκε από τη φαρμακευτική εταιρεία Roche είναι διαθέσιμο εδώ και περίπου έναν χρόνο σε διαφορετικές χώρες. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα εκτιμάται ότι μέσα στο 2011 θα «εξοπλίσει» εργαστήρια δημοσίων νοσοκομείων. Η αξία του αποδείχθηκε έπειτα από....

μεγάλη κλινική δοκιμή που διεξήγαγαν βρετανοί και αμερικανοί ερευνητές σε δεκάδες χιλιάδες γυναίκες.

Ενα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα του νέου τεστ είναι ότι μπορεί να διεξάγεται κάθε πέντε χρόνια, αντί για κάθε τρία που διεξάγεται το τεστ Παπ. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η νέα μέθοδος ανιχνεύει έγκαιρα σχεδόν όλες τις περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας τη στιγμή που η συμβατική εξέταση χάνει έως και το 1/3 των περιπτώσεων. Παράλληλα τα αποτελέσματα του νέου τεστ βγαίνουν πολύ γρήγορα, ενώ τα αποτελέσματα του τεστ Παπ ύστερα από αρκετές ημέρες.

Σε αντίθεση με το τεστ Παπ που αφορά έλεγχο ύπαρξης μη φυσιολογικών κυττάρων σε κυτταρικό δείγμα που έχει ληφθεί από τον τράχηλο, η νέα εξέταση ανιχνεύει τον ιό ΗΡV (Ηuman Ρapilloma Virus) ο οποίος «πυροδοτεί» τη μη φυσιολογική ανάπτυξη των κυττάρων. Το αποτέλεσμα σύμφωνα με τους ερευνητές είναι ότι εντοπίζει καρκίνους σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο από τη συμβατική εξέταση.

Η διαδικασία για τη διεξαγωγή της νέας εξέτασης είναι παρόμοια με εκείνη που εφαρμόζεται για το τεστ Παπ. Οι ειδικοί λαμβάνουν δείγμα κυττάρων από τον τράχηλο, αλλά στη συνέχεια το δείγμα αυτό μεταφέρεται σε εργαστήριο νοσοκομείου όπου ένα ειδικό μηχάνημα διερευνά την ύπαρξη συγκεκριμένων στελεχών του ΗΡV που είναι γνωστό ότι προκαλούν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Εάν το αποτέλεσμα είναι θετικό η γυναίκα χρειάζεται να υποβληθεί σε περαιτέρω εξετάσεις προκειμένου να αποδειχθεί εάν έχουν αναπτυχθεί όγκοι στον τράχηλό της. Κλινικές δοκιμές της νέας εξέτασης σε 47.000 γυναίκες άνω των 30 ετών έδειξαν ότι αυτή ανίχνευσε τον ΗΡV σε τουλάχιστον μία στις 10 γυναίκες που είχαν θεωρηθεί «καθαρές» μετά το τεστ Παπ.

Ο δρ Τόμας Ράιτ από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη που συμμετείχε στις δοκιμές ανέφερε ότι «έως και το ένα τρίτο των γυναικών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εμφανίζει φυσιολογικό τεστ Παπ. Πιστεύουμε ότι το νέο τεστ θα οδηγήσει στον εντοπισμό του καρκίνου σε πολύ περισσότερες γυναίκες».

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=33&artId=369260&dt=24/11/2010

Τα γαλλικά κρασιά είναι…ελληνικά!

Καλά...κρασιά ή επί το σωστόν,δηλαδή,το ελληνικόν...ευ οίνοι!
Επανειλημμένα ο ελληνιστής στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ Πωλ Κάρτλετζ έχει προκαλέσει συζητήσεις με τις αντισυμβατικές απόψεις του. Στο νέο βιβλίο του υποστηρίζει τώρα την ελληνική καταγωγή του γαλλικού κρασιού.
Πολλά εκόμισαν οι αρχαίοι Έλληνες, τη δημοκρατία και την ποίηση, τη φιλοσοφία και την τραγωδία, την ιστορία και την κωμωδία. Κι ακόμα περισσότερα. Αυτοί οι μακρινοί, πιεστικοί για μας πρόγονοι, για μας τους απογόνους με τις μηδαμινές επιδόσεις, εκόμισαν και τον οίνο. Όχι απλά έφτιαχναν κρασί και το έπιναν, αλλά μεταλαμπάδευσαν το πνεύμα του και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μάλιστα, αυτό αποφαίνεται η ιστορική έρευνα των ημερών μας, ότι ένα καλό γαλλικό κρασί Côtes-du-Rhône ανάγεται στις αμπελουργικές και οινοποιητικές γνώσεις των αρχαίων Ελλήνων που τον έκτο αιώνα προ Χριστού είχαν αποικήσει τη Νότια Γαλλία.
Εν αρχή ην το ελληνικό κρασί και όχι το ρωμαϊκό ή το ετρουσκικό, όπως ετόλμησαν να υποστηρίξουν άλλοι επιπόλαιοι ιστορικοί. Το ορθό κάπου μέσα μας το ξέραμε, το νιώθαμε, ήταν θέμα χρόνου να φθάσουμε στο…
quod erat demonstrandum ή καλύτερα στο όπερ έδει δείξαι…

Οι Έλληνες στον Ροδανό
Τις έσχατες αποδείξεις κομίζει ο πολύς Paul Cartledge, καθηγητής ελληνικού πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, στο νέο βιβλίο του που αναμένεται να εκδοθεί σύντομα με τίτλο Αρχαία Ελλάδα: Η ιστορία ένδεκα πόλεων. Από προδημοσίευση αλιεύουμε τα περί οίνου. Περιληπτικά λοιπόν: Οι αρχαίοι Φωκείς έφθασαν στις εκβολές του Ροδανού ποταμού κι εκεί ίδρυσαν τη Μασσαλία. Το ποτάμι στη συνέχεια ήταν η εμπορική οδός, μέσω της οποίας οι αμφορείς με τον ζυμωμένο μούστο, αυτό το πρωτόγνωρο ποτό, έφθασε στα τραπέζια των διάφορων κελτικών φύλων. Και τους άρεσε πολύ. Για να διατηρήσουν οι Έλληνες την αποικία τους στις εκβολές του Ροδανού έπρεπε κάπως να εντάξουν στο σχέδιο και τους Κέλτες της γύρω περιοχής, της Λιγυρίας. Άρχισαν λοιπόν να παντρεύονται ντόπιες και έτσι μέσω των μικτών γάμων άρχισαν να περνούν στην άλλη πλευρά και οι γνώσεις της καθημερινότητας, για παράδειγμα πως φτιάχνει κανείς κρασί. Από εκείνη την εποχή μας διασώζονται πολλά τεκμήρια αυτής της ελληνικής παραγωγής κρασιού. Ίχνη ετρουσκικού κρασιού δεν βρέθηκαν, ενώ τα στοιχεία για τη ρωμαϊκή παραγωγή είναι πολύ νεώτερα.

Ο ρους της ιστορίας Από εκεί λοιπόν, από την αρχαία Μασσαλία και τους Έλληνες εποίκους της, ξεκίνησε το κρασί κατά τον καθηγητή Κάρτλετζ την ακάθεκτη πορεία του και την άλωση του κόσμου όλου ανά τους αιώνες. Και τώρα που το ευκόλως εννοούμενο αποδείχθηκε, τι κερδίζουμε εμείς οι νεώτεροι Έλληνες, γινόμαστε πλουσιότεροι ή φτωχότεροι, εμείς που πασχίζουμε να εξαγάγουμε το σημερινό καλό κρασί μας, αλλά στις ευρωπαϊκές αγορές νομίζουν πως ξέρουμε μόνο να κάνουμε μαυροδάφνη και ρετσίνα; Και μας υποδεικνύουν τα άριστα γαλλικά κρασιά; Κάτι δεν πήγε καλά φαίνεται στους αιώνες που διέρρευσαν από την ίδρυση της Μασσαλίας μέχρι σήμερα, κάποιος νέος καταμερισμός της διεθνούς εργασίας θα συνέβη πίσω από την πλάτη μας, κάποιοι θρασείς βρήκαν ευκαιρία και κατοχύρωσαν στις συνειδήσεις τον τίτλο «γαλλικό κρασί» για το ωραίο μπρούσκο των δικών μας Φωκέων, των παππούδων και των γιαγιάδων μας με άλλα λόγια. Κάτι δεν πήγε καλά με τον ρου της ιστορίας! Ευτυχώς που υπάρχουν έγκριτοι ιστορικοί και αποκαλύπτουν τους σφετεριστάς!
ΠΗΓΕΣ: ΝΕΤ,ΑΠΕ-ΜΠΕ Κρασοπατήρ

Η Ταινία Matrix και η Σπηλιά του Πλάτωνα

Από το ιατολόγιο “TRUELIES”

Για να μη νομίσετε ότι η όλη σύλληψη του σεναρίου της ταινίας MATRIX ήταν αποκλειστική ιδέα των σύγχρονων ξένων σεναριογράφων (των αδερφών Γουατσόφσκι), αξίζει να πούμε ότι όλα αυτά τα είχε αναφέρει ο Πλάτωνας στους διαλόγους του 2500 χρόνια πριν. Διαβάστε τις 2 ενότητες και δείτε το βίντεο που συγκρίνει τη Σπηλιά του Πλάτωνα με το MATRIX.

1-Η Σπηλιά του Πλάτωνα

ΕΝΑ πολυ σπουδαιο αποσπασμα, απο την ΠΟΛΙΤΕΙΑ του Πλατωνα… προτεινω οσοι δεν το εχουν διαβασει να μην το προσπερασουν..μεσα σε λιγες γραμμες, “λεει” πολλα για να μιλησω με την γλωσσα της εποχης μας….

ΠΛΑΤΩΝ-ΠΟΛΙΤΕΙΑ-ΕΒΔΟΜΟ ΒΙΒΛΙΟ

Μετά από αυτά όμως, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ’ αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ’ όρου ζωής;

Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

Τι άλλο;

Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ’ αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

Αναγκαστικά.

Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

Απόλυτη ανάγκη, είπε.

Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ’ αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ’ αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν’ αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ’ απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ’ εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

Έτσι, είπε.

Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ’ αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ’ αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ’ αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

Πως όχι;

Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

Κατ’ ανάγκη, είπε.

Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

Και πολύ μάλιστα.

Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι’ αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι’ αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε “να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος” και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Αν χρειαζόταν ν’ ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι’ αυτόν πως με το ν’ ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Αναμφίβολα, είπε.

Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ’ αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

2-THE MATRIX

Ας αρχίσουμε με μια σύντομη περιγραφή για να το φέρουμε όλοι στη μνήμη μας. Το “Matrix” λοιπόν, πρόκειται μιλάει για μια μακρινή εποχή όπου ο κόσμος που ζουν οι άνθρωποι είναι ένα μεγάλο ψέμα που συντηρούν για δεκαετιές τα κατασκευάσματα του ίδιου του ανθρώπου, τα “ρομπότ”. Βάζω τον όρο σε εισαγωγικά γιατί τελικά θα δούμε πως δεν πρόκειται για όντα διαφορετικά από εμάς. Αυτοί, παράγουν μια ψεύτικη πραγματικότητα με την οποία όλοι είναι βολεμένοι και κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει. Ή τουλάχιστον σχεδόν κανένας, αν εξαιρέσουμε τον Μορφέα και την παρέα του. Έτσι αυτοί που έχουν πραγματικά δει την αλήθεια, προσπαθούν να την μεταδώσουν και σε όλη την ανθρωπότητα ώστε να ξυπνήσει από το λήθαργο και να αντιμετωπίσει κατάματα τον εχθρό. Βέβαια η αποστολή τους δεν είναι διόλου εύκολη, καθώς τα “ρομπότ” (θα αναφέρεται από εδώ και στο εξής σαν “ΑΥΤΟΙ“) κάνουν τα πάντα για να πολεμήσουν τους φωτισμένους και να κρατήσουν τους ανθρώπους δούλους. Και βέβαια, τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι όλα γίνονται μέσα στο μυαλό, και ο κόσμος Τους δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σύστημα εξομοίωσης που παραπλανά τον εγκέφαλο.

Έχοντας υπ”όψην τα παραπάνω, εύκολα κανείς θα κάνει και την σχετική μεταφορά στην σημερινή ζωή. Μπορεί να ακουστεί λίγο ακραίο, μπορεί να μη συμβαίνει έτσι ακριβώς αλλά υπάρχει σοβαρή πιθανότητα το σενάριο του Matrix να έχει κάποια βάση. Καταρχήν αυτή η μακρινή εποχή δεν είναι και τόσο μακρινή όσο θα θέλαμε να είναι. Tα “ρομπότ” είναι κάποιοι άνθρωποι που έχουν πιάσει κάποιες υψηλές θέσεις και από αυτές κινούν τα νήματα της σημερινής κοινωνίας. Έχουν πλάσει ένα ψεύτικο κόσμο που όμως όλοι μας τον έχουμε αποδεχτεί σαν τον αληθινό και μόνο υπαρκτό. Ο κόσμος αυτός διέπεται από δικούς Τους κανόνες και νόμους που ουσιαστικά μας τους έχουν επιβάλει χωρίς να το ξέρουμε. Έτσι, έχουν καταφέρει να φέρουν τον κόσμο στα μέτρα τους και όλα να κινούνται γύρω από τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις. Καθετι που γίνεται γνωστό από τη μια μέρα στην άλλη (καλλιτέχνες, μόδα, φαγητό, γλώσσα) είναι δικό Τους κατασκεύασμα, που αποφάσισαν να μας το πλασάρουν προς ικανοποίηση δικών τους συμφερόντων, χωρίς να μας ρωτήσουν. Το κακό στην υπόθεση είναι ότι όλοι μας αποδεχόμαστε κάθε Τους κίνηση αβίαστα. Αυτό βοηθιέται από την νέκρωση της σκέψης και της κριτικής ικανότητας, από τα πολλά δικά Τους μέσα (π.χ. ΜΜΕ, Πολιτική, Τηλεόραση).

Σ’αυτό το σημείο έρχονται να προστεθούν οι άνθρωποι που κατάφεραν να δουν την πραγματική αλήθεια, αυτή που κρύβεται πίσω από την επιφάνεια και χαρίζει την ευτυχία σε όσους την αποκτήσουν. Όμως παράλληλα με την ευτυχία τους δίνεται και ένα βαρύ έργο, αυτό της υποχρέωσης διάδοσης της αλήθειας και στους υπόλοιπους. Αυτό όπως και στην ταινία είναι κάτι πολύ δύσκολο. Γιατί εκτός από το κυνήγι των “εξωγήινων”, οι άνθρωποι είναι τόσο εξαρτημένοι από το Σύστημα που αν τους αποκαλυφθεί η αλήθεια μπορεί και να τρελαθούν. Θυμηθείται πως αντέδρασε οNeo όταν αντίκρισε την αλήθεια και την απολογία του Μορφέα, λέγοντας ότι δεν απελευθερώνουν ανθρώπους που έχουν φτάσει σε κάποιο όριο ηλικίας γιατί εκεί η εξάρτηση είναι μεγάλη.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε ένα άλλο παραλληλισμό. Ο τύπος που θέλει να γυρίσει πίσω στο Σύστημα του Matrix, είναι ο κλασσικός τύπος που εθελοτυφλεί και προτιμά να ζει στο ψέμμα επειδή εκεί μπορεί να ζήσει μια πιο άνετη ζωή, χωρίς κυνδίνους και υποχρεώσεις. Έτσι αποφασίζει να συνεργαστεί με τους “Πράκτορες” και να προδόσει τους μέχρι πριν συντρόφους του για να γυρίσει στην όμορφιά της ψεύτικης ζωής και παράλληλα να διαγραφτούν όλα από τη μνήμη του ώστε να μην έχει τύψεις ούτε να ξέρει πως ότι βλέπει, είναι κατασκεύασμα. Τα άτομα αυτά υπάρχουν και σήμερα. Έχουν ακούσει για την αλήθεια όμως την απορρίπτουν επειδή είναι πολύ καλά βολεμένοι και δεν θυσιάζουν αυτή τους την καλοπέραση για κάποιο σκοπό αφύπνισης που εμπεριέχει πολλές παγίδες.

Το Matrix και ο Πλάτωνας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Είναι άραγε αοριστολογίες, παραμυθάκια και απλά μια ταινία ή έχουν βάσεις σε κάτι που και οι ίδιοι μας φοβόμαστε να εξετάσουμε; Είναι εσφαλμένος συναγερμός ή τελευταία προειδοποίηση για τον πλήρη έλεγχο; Η απόφαση δική σας…

Δείτε το απόσπασπα απο την ταινία THE MATRIX:

Εικονογραφηση-προλογος Γιαννης Αερας

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Πειραιάς 16 /9/2010
Βρισκόμαστε μαζί με την παρέα μου σε ένα κουτούκι στην αγορά και πίνουμε τα ουζάκια μας όταν κόπια στιγμή χτυπα το τηλέφωνο το κινητό και ακούω τη φωνή της γεωργίας της γυναίκας μου .Πανό άσε ότι κάνεις και έλα στο σπίτι ,συνέβη κάτι πολύ ευχάριστο γρήγορα μη καθυστερείς καθόλου
Τι να θέλει τώρα?
Καλά πίνουμε τα ουζάκια μας
Τι να κάνω όμως τα άφησα και τουρ για το σπίτι στο δρόμο σκαφτόμουν τι μπορώ να ήταν το ευχάριστο λαχείο δεν είχαμε αγοράσει καμία κληρονομία δεν περιμέναμε τι μπορώ να ήταν?
Κάποτε φτάνω .παρκάρω κάτω από το σπίτι η γεωργία κάθετε στο μπαλκόνι καταλαβαίνει ότι είμαι εγώ από το θόρυβο της μηχανής του αυτοκινήτου που αν και τυφλή έχει ακοή σαν της γάτας και μου φωνάζει .γρήγορα να πας στην κύρια Ευτυχία σε έχει πάρει 5 φόρες τηλέφωνο παραξενεύτηκα τη μπορεί να συμβαίνει τον Δάμωνα τον είχα δη πριν δυο μέρες ακίνητο αμίλητο όπως τον έβλεπα άδω και 35χρονια περίπου Κάποτε φτάνω και βλέπω την κύρια Ευτυχεία να πετά σε πελάγη ευτιχειας να μα αγκαλιάζει να με φιλά και μέσα από τα κλάματα αλλά κλάματα χαράς να μου λέει ο Δάμων γύρισε. Από που την ρωτώ και μου φωνάζει μου μίλησε μου γέλασε μου έκλαψε
μου μηλισαν τα ματάκια του τα ακουω και τρεχω και εγω στο δώμα του Δάμωνα το βλέπω και εγώ πια έχει χάσει το κίτρινο χρώματος και τα μάτια του παίζουν και γυρίζουν παντού σκάει ένα χαμόγελο και με περνούν τα δάκρια Η κύρια Ευτυχεία κλαίει γιατί βλέπει ότι είμαι ο δεύτερος που αναγνωρίζει μετά από την ιδία .Γίνεται το σώσαι γέλια κλάματα αγκαλιές να πηδάμε από τη χαρά μας όλα αυτά μαζί ΓΥΡΙΣΕ Ο ΔΑΜΩΝ ξέχασα και τα ούζα και τη ζωή μου και τα πάντα είχε γυρίσει ο φίλος ο Δάμωνας από τη χωρατών ανθρώπων φυτών από τη χωρά του πουθενά
Ο Δάμων μετά από μια τουφεκιά είχε τραυματιστεί και είχε γίνει φυτό Από τις 17 /11 73 είχαμε να μιλήσουμε Τι είχε συμβεί? θα σας τα πω αναλυτικά για να καταλάβετε .θα πάμε πίσω αρκετά χρόνια και θα σας εξιστορήσω τα γεγονότα
Ήταν 17 /11/73
Ήμερες δύσκολες τότε για όλους στην Αθηνά γινόταν η εξέγερση του πολυτεχνείου και ο κόσμος ήταν σε αναταραχή .Ο κόσμος

ψέματα όχι όλος ο κόσμος ένα μικρό κομμάτι των κατοίκων της Αθηνάς βρισκόταν σε αναταραχή και καταλάβαινε τη γινόταν στην πατησιών στην εξέγερση του πολυτεχνείου
Το απόγευμα εκείνης της παρασκευής έβλεπες αρκετούς νέους αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία να ανηφορίζουν κατά Αθηνά
Είχαμε ακούσει όλοι από τον παράνομο σταθμό των φοιτητών ότι το βραδύ θα ήταν δύσκολο
η αστυνομία θα επιχειρούσα να τα διαλύσει όλα
Αν θυμάμαι καλά τότε ο Δάμων με ρωτά ρε μαλακά δεν πάμε μέχρι το πολυτεχνείο θα είναι γεμάτο από μουσάκια και θα παίξουμε μαζί τους όσο θέλουμε. Του άρεσε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις και να ακουμπάμε τις γκόμενες από πίσω πράγμα που δεν είχε πάντα επιτύχεια
αλλά καμία φορά περνάγαμε και καλά
έτσι ξεκινήσαμε εκείνο το καταραμένο απόγευμα Αφού περάσαμε από πολλά μπλόκα κάποτε
φτάσαμε και στο πολυτεχνείο , εκεί να δεις πανηγύρι σωστό .κόσμος σπουδαστές φοιτητές εργατες.μικροι μεγάλοι όλοι μια παρεα. τραγουδια αγγαλείες φιλία χαρά αλλά και φόβος για το τι έρχεται
Η χούντα θα πέσει η θα συνεχίσουμε τα ιδία?
για να μην πολυλογώ περάσαμε αρκετές ώρες εκεί
Το βραδύ αρκετά αργά πλάκωσαν τα τανκ εμείς όπου φύγει που ήμασταν έξω από το
πολυτεχνείο ανηφορήσαμε την πατησιών και από πίσω ακούγαμε τις ερπιστριες. Δεν ξέρω πόσες ώρες πέρασαν και μάθαμε ότι εισέβαλαν στο πολυτεχνείο.
εγώ με τον Δάμωνα είπαμε να βρούμε μέσο να γυρίσουμε στο σπίτι γιατί σίγουρα θα ανησυχούσαν οι δικοί μας. Θυμάμαι ότι βρισκόμασταν στην Αριστοτέλους όταν είδαμε

πάνω από ένα ξενοδοχείο στη ταράτσα να βρίσκονται κάτι τύποι με όπλα στα χεριά και να ρίχνουν στο ψαχνα. βαραγανε χωρίς διάκριση κάτω στο δρόμο και άπιον πάρει ο χάρος

δεν προλαβαίνω να μιλήσω στον Δάμωνα και τον βλέπω να ορμά στη είσοδο του ξενοδοχείο

ακόμα δεν έχω καταλάβει τι ήθελε να κάνει αφτο που σκέφτηκα αργότερα ήταν ότι ήθελε να πάει να τους σταματήσει δεν πρόλαβε όμως γιατί 10 μετρά πριν την είσοδο τον παίρνει μια τουφεκιά και πέφτει κάτω κόπηκαν τα πόδια μου η ανασασμού τη να κάνω τώρα

Μια δύναμη από μέσα μου με έσπρωξε να τρέξω να τον σηκώσω να τον βάλω στη πλάτη μου και όπου φύγει όσο πιο γρήγορα μπορούσα τον βάζω στη πλάτη μου και στο πρώτο στενό κάνω αριστερά ευτυχώς δεν δίψασαν για άλλο αίμα και τα κατάφερα να απομακρυνθούμε στα 300 μετρά βλέπω ένα αυτοκίνητο παρακαλώ τον οδηγό του ζήτω βοήθεια και αυτός αμέσως ανταποκρίνεται τον βάζουμε στο αυτοκίνητο και φεύγουμε και τον πάω στην καρδιολογική κλινική που βρίσκετε στη Συγγρού και τον αφήνω στον εφημερεύοντα γιατρό

Αμέσως κάνω και το τηλέφωνο στο σπίτι του και τους λέω που να έρθουν

το τι επακολούθησε καλύτερα να μην σας το πω

Ήρθαν οι γονείς του Δάμωνα κάτι φίλοι από την γειτονία και οι σκηνές που εξελιχτήκαν ήταν σκηνές από τραγωδία

Οι γιατροί μας είπαν ότι η σφαίρα έκανε μεγάλη ζημία και ότι ο Δάμων θα έμεινε φυτό και αν ήθελε ποτέ ο θεός θα ξανασηνερχοταν

Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να φτάσουμε στη σημερινή μέρα που ο φίλος ξαναγύρισε αυτή ήταν η περιπέτεια του Δάμωνα

Κύρια Ευτιχια θα πρέπει να το γλεντήσουμε και σήμερα κιόλας τις φώναξα και αυτή σαστισμένη συμφωνείσαι μαζί μου το βραδύ όλοι στο κήπο στο σπίτι μου τους αγαπημένους θα τους φωνάξω εγώ .

Και πραγματικά το τηλέφωνο δεν σταμάτησε να καλεί και να ενημερώνει τους αγαπημένους για το πιο γλυκό νέο

ο Δάμων γύρισε και σήμερα θα το γλεντήσουμε να ζήσουμε κάτι από τα πάλεια όπως τοτε που ήμασταν όλοι ένα

σύντροφοι φίλοι αδελφοί και που τώρα κάπου το έχουμε χάσει

Εγω μετά από αυτό το γεγονός γνώρισα μια πηγή αγάπης και πίνω αχόρταγα αγάπη είμαι ο ευτυχέστερος της γης

αλλά αυτήν την ιστορία θα σας την πω του χρόνου

«Ό,τι μου λείπει σε άγγιγμα, το κερδίζω σε όνειρα

Όλος ο κόσμος μια σκηνή και ο «αποτυχημένος 20ός αιώνας» διαπερνά τα πλάνα της «Σκόνης του χρόνου», του «12» και του «Frost/ΝixonΗ αναμέτρηση»
«Ό,τι μου λείπει σε άγγιγμα, το κερδίζω σε όνειρα», επαναλαμβάνει η ηρωίδα της 13ης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Η σκόνη του χρόνου». Κάτι που εκφράζει και τον σκηνοθέτη, που μέσω των ταινιών του «μιλάει» με τον κόσμο γύρω του. Και ο Χρυσός Φοίνικας που κέρδισε για το «Μια μέρα και μια αιωνιότητα» είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σαν το Νόμπελ της λογοτεχνίας... Αυτήν τη φορά, πάντως, μοιάζει να αιχμαλωτίζεται από το «τρίτο φτερό» της αχιλλείου πτέρνας του: την αφήγηση της καθημερινότητας και τη φιλοδοξία να καταγράψει την «αποτυχία του 20ού αιώνα» για ένα καλύτερο αύριο μέσα σε 120΄. Κάτι που μοιάζει σαν ουτοπία.... Πηγαίνει τους ήρωές του από την Ελλάδα, στη Ρωσία, στη Σιβηρία, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο Τορόντο, στην Αμερική, στη Ρώμη, στο Βερολίνο... Κι ο θεατής ακούει για τον θάνατο του Στάλιν, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, την ανατολή του 21ου αιώνα, τον εφιάλτη του τωρινού κλίματος τρομοκρατίας και την αστυνομοκρατία, τα ναρκωτικά, τα αδιέξοδα της σημερινής νεολαίας. Έτσι, όμως, μέσα απ΄ αυτήν τη διαδρομή, ακόμα και οι ήρωες χάνονται, σκεπάζονται από τη «σκόνη του χρόνου»...

Όσο η ταινία ανοίγεται και διαβάζει την ιστορία ως «ταμπλό βιβάν»- όλες οι σκηνές στη Σιβηρία, η αναγγελία θανάτου του Στάλιν, κ.ά.- τα πλάνα της αποκαλύπτουν την παγκόσμια ποιητική γλώσσα που έχει κατακτήσει με τις προηγούμενες ταινίες του... Όταν όμως προσπαθούν να αφηγηθούν την καθημερινότητα, μετατρέπονται σε μια διστακτική προσπάθεια άμαθου σε τρυφερότητες, να μάθει να «αγγίζει» το συναίσθημα των ανθρώπων...

Μπορεί να είναι σκληρό, αλλά το ξημέρωμα ενός καλύτερου κόσμου και μιας δίκαιης κοινωνίας με όλους τους ανθρώπους ίσους, δεν το έζησε η ανθρωπότητα επειδή είναι, πιθανόν, αντίθετο με τη φύση των ανθρώπων... Γιατί η ίδια η φύση του ανθρώπου κουβαλάει μέσα της το «καλό» και το «κακό», το «δίκιο» και το «άδικο» σε αντίθεση με το απόλυτο καλό του σοσιαλισμού. Να οι λόγοι αποτυχίας των σοσιαλιστικών ιδανικών και των πρωτόγνωρων- στην ανθρώπινη σκέψη- θεωρητικών έργων των Ένγκελς και Μαρξ. Αντίθετα, ο καπιταλισμός φέρει ως θέση τη συνύπαρξη του «καλού-κακού» μέσα στην ίδια την ιδεολογία του. Γι΄ αυτό «πάει», εκφράζει πιο σφαιρικά την πολύπλοκη ανθρώπινη φύση. Άλλο θέμα αν ο καπιταλισμός ήταν, είναι και θα είναι στα χέρια των λίγων. Με τους πολλούς να παλεύουν, μάταια, να γίνουν σαν τους λίγους πλουτοκράτες... Αλλά, ο νόμος της ελεύθερης και άγριας αγοράς ειναι πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση. Γι΄ αυτό και ο σοσιαλισμός αυτοκαταργήθη κε, ουσιαστικά. Δεν μπόρεσε, πολύ απλά, να βγει νικητής παλεύοντας να αλλάξει- έστω να «καλυτερεύσει»- την ίδια τη φύση του ανθρώπου για τον οποίον οραματιζόταν το ιδανικό αύριο... Κι όλα αυτά τα «ψηλαφίζει» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στη νέα ταινία του, βάζοντας τον έρωτα και το συναίσθημα πάνω από την Ιστορία και τις ιδεολογίες. Όλες οι ταινίες του Αγγελόπουλου δεν ειναι απλώς «πολιτικές», «ποιητικές» ή πρωτοποριακές προτάσεις πάνω στη φόρμα του κινηματογράφου. Είναι ταινίες πάνω στη μνήμη, την προσωπική ή κοινωνική- πολιτική της Ελλάδας. Στη νέα ταινία του, όμως, θέτει τον πήχυ σε δυσθεώρητα ύψη: επιχειρεί μια κατάβαση στο κολαστήριο της αποτυχίας της ανθρώπινης Ιστορίας στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Αποτυχία που γίνεται δυσβάσταχτη γιατί ειναι αποτυχία εξανθρωπισμού της άγριας πλευράς της φύσης μας.

Στο πέρασμα του χρόνου, ο «ανθρωπισμός» φαίνεται να γίνεται η ιδεολογία του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αυτός κυριαρχεί στη «Σκόνη...» καθώς θέτει στον αντίποδα της αποτυχίας της συλλογικής μνήμης, το άτομο, τον άνθρωπο. Και τι είναι αυτό που μπορεί να διασώσει τον ανθρωπισμό μας; Ο έρωτας, πάνω από όλα. Γι΄ αυτό ο έρωτας, η αγάπη, νικά στο φιλμ την Ιστορία. Γι΄ αυτό και η «Η σκόνη του χρόνου» είναι η πιο απελπισμένα αισιόδοξη ταινία του και η λιγότερο «Αγγελοπουλική». Ο Μπρούνο Γκανζ, καλύτερος από όλο το καστ. Η φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου είναι «επιπέδου Στοράρο». Η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου μονίμως «εκ βαθέων».

ΕΛΕΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Ελένη Παπαδάκη: Ένα θύμα των καιρών
Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε κι όλος ο Θεός της Τραγωδίας εφάνη.Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που άξαφνα κι οι εννιά αδερφές, εσκύψαν να της βάλουνε των αιώνων το στεφάνι.
Άγγελος Σικελιανός
Ποια ήταν η Ελένη Παπαδάκη; Ένα όνομα που στους παλιότερους κάτι θυμίζει, στους νεότερους όμως παραμένει ανεπίτρεπτα άγνωστο, θαμμένο στην αχλή της Ιστορίας, τσαλακωμένο από κακόβουλες φήμες, ίντριγκες και πάθη, που στοίχησαν τη ζωή σε χιλιάδες Έλληνες κατά τη διάρκεια του μισαρού και καταραμένου Εμφυλίου Πολέμου. Ενός πολέμου που γύρισε την Ελλάδα πολλά χρόνια πίσω, τη στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη, σαν τον Φοίνικα, ξαναγεννιόταν από την τέφρα της. 63 χρόνια πριν, τον Δεκέμβριο του 1944, η Αθήνα είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο μάχης, όπου αδέρφια σκότωναν αδέρφια, γείτονες κατέδιδαν γείτονες, οδομαχίες ταλαιπωρούσαν τους κατοίκους της πρωτεύουσας, λαϊκά δικαστήρια καταδίκαζαν κόσμο σε θάνατο, καταργώντας κάθε νόμο και δικαίωμα και μια μαζική παράνοια είχε καταλάβει και τις δύο παρατάξεις, που διέπραξαν τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.
Ένα θύμα των καιρών, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, υπήρξε και η κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου Ελένη Παπαδάκη. Όταν πρωτοδιάβασα την ιστορία της συγκλονίστηκα τόσο πολύ, που άρχισα να αναζητώ διάφορες πηγές που θα μου έδιναν πληροφορίες για τη ζωή της και τον άδικο θάνατό της. Κάποιοι ίσως έχουν διαβάσει το εκπληκτικό βιβλίο του Γιώργου Θεοτοκά «Ασθενείς και οδοιπόροι», που αναφέρεται στη ζωή της μεγάλης τραγωδού, βάσει του οποίου γυρίστηκε και η ομώνυμη σειρά στην τηλεόραση με τη μοναδική ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη.
Η Ελένη Παπαδάκη γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1903 στην οδό Ιπποκράτους 70Β, σ’ ένα νεοκλασικό σπίτι απ’ αυτά που κοιτώντας τα σήμερα προσπαθούμε να μαντέψουμε την ιστορία των ανθρώπων που τα κατοίκησαν κάποτε και που συμπτωματικά υπάρχει ακόμα. Μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια διανοούμενων και η ίδια πήρε πολύ καλή μουσική μόρφωση, μιλώντας μάλιστα τέσσερις γλώσσες. Η μεγάλη της αγάπη, ωστόσο, υπήρξε πάντοτε το θέατρο και τελικά έπεισε τους γονείς της να παρακολουθήσει τα μαθήματα της Δραματικής Σχολής του Ελληνικού Ωδείου ως ακροάτρια.
Το ταλέντο της δεν άργησε να αναγνωριστεί και πολύ σύντομα βρέθηκε να παίζει στο πλευρό «ιερών τεράτων» του θεάτρου, όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Αλέξης Μινωτής, η Κατίνα Παξινού. Οι ερμηνείες της πάντως ως Αντιγόνη, Εκάβη και Κλυταιμνήστρα θα κάνουν το κοινό να παραληρεί, ενώ πλήθος άλλων ρόλων θα την τοποθετήσουν στην κορυφή της πυραμίδας χωρίς καμία αμφιβολία.
Δυστυχώς όμως, δεν θα αργήσει – διορισμένη πλέον στο νεοσύστατο Εθνικό Θέατρο το 1932 – να βρεθεί αντιμέτωπη με απίστευτες αντιζηλίες και παρασκηνιακές ίντριγκες καταξιωμένων συναδέλφων της, που βλέπουν το ανερχόμενο άστρο της σαν απειλή και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την παραγκωνίσουν.
Από την Αγγλία, που είχε πάει με την Κατίνα Παξινού και άλλους ηθοποιούς για να δώσουν κάποιες θεατρικές παραστάσεις, έγραφε σε φίλη της: «Δεν φαντάζεσαι πόσο «καλλιεργημένο» είναι το έδαφος από την Κατίνα για την Κατίνα… Η κατάστασις πάντοτε αηδής».
Κι ενώ οι κλίκες έχουν στην κυριολεξία βαλθεί να την κατασπαράξουν, τα μίση και τα πάθη των αντίπαλων ιδεολογιών ταλανίζουν τη χώρα μας. Οι διαβολές για το πρόσωπο της Ελένης διασπείρονται συστηματικά από τους καρεκλοκένταυρους της θεατρικής σκηνής και η «ρετσινιά» της «αντιδραστικής» την εποχή εκείνη είναι η πιο σίγουρη μέθοδος όχι μόνο για παραγκωνισμό, αλλά και για πλήρη εξόντωση.
Ως φιλενάδα του κατοχικού πρωθυπουργού Ράλλη άρχισαν να την παρουσιάζουν λοιπόν οι αντίπαλοί της, κάτι που ανάμεσα στη φανατική αριστερή ιδεολογία της εποχής βρήκε ισχυρό έρεισμα, μια και ισοδυναμούσε με έγκλημα καθοσιώσεως. Η ίδια πάντως δεν παραδέχτηκε ποτέ μια τέτοια σχέση.
Μία πρόγευση λαϊκού δικαστηρίου αποτέλεσε η «δίκη» του Σωματείου των Ηθοποιών στο θέατρο Διονύσια στις 24 Νοεμβρίου 1944. «Θάνατος στην πουτάνα!», ακουγόταν από πολλά στόματα και η Ελένη Παπαδάκη διαγράφηκε από το Σωματείο. Σε επιστολή που έστειλε ωστόσο, προς τη συνέλευση, μια και η ίδια δεν παρέστη για να απολογηθεί, διαβάζουμε μεταξύ άλλων: «Κατά πόσον η όλη στάσις μου κατά το διάστημα της κατοχής υπήρξεν «αντεθνική, αντισυναδελφική, εγωιστική και απρεπής», δύνανται καλλίτερον από εμέ να διαφωτίσουν την Συνέλευσιν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, οι οποίοι, ασφαλώς θα παρίστανται εις αυτήν, αλλά και πολλοί επίσης διακεκριμένοι συνάδελφοι μη προς εμέ φιλικά διακείμενοι, θα ευρεθούν έστω και κατ’ ιδίαν σκεπτόμενοι ότι εις πολλάς περιπτώσεις η στάσις μου υπήρξε κάθε άλλο παρά αντισυναδελφική ή εγωιστική…».
Πράγματι, η «πριγκίπισσα της μοναξιάς», όπως την αποκαλούσαν, κατά τη διάρκεια της Κατοχής λόγω των διασυνδέσεών της, είχε καταφέρει να σώσει πολύ κόσμο ανεξαρτήτως ιδεολογίας, μεταξύ των οποίων τον γιό του γνωστού βιβλιοπώλη Ελευθερουδάκη και τον γιατρό Γιώργο Μουστρούφα, κατοπινό στέλεχος του Υπουργείου Υγείας υπό τον Πέτρο Κόκκαλη στην Κυβέρνηση του Βουνού. Όμως όλα αυτά είχαν ξεχαστεί τόσο γρήγορα…
Η αυλαία για την τελευταία πράξη του δράματος είχε πια ανοίξει. Ο δρόμος ήταν έτοιμος για τον τελικό αφανισμό.
Θλιβερές λεπτομέρειες σκηνοθετούν το προσωπικό της δράμα. Η Ελένη δεν υποδύεται πια κανέναν ρόλο. Πρωταγωνιστεί στο τραγικό τέλος της ίδιας της ζωής της. Την νύχτα της 21ης προς 22α Δεκεμβρίου του 1944, μέσα σε μια Αθήνα που παραπαίει και κοχλάζει από το μίσος, η άτυχη τραγωδός θα συλληφθεί από τον ΕΛΑΣ και θα μεταφερθεί στο διυλιστήριο της Ούλεν στο Γαλάτσι, που έχει μετατραπεί σε κολαστήριο. Το φινάλε γράφεται τη νύχτα της 21ης προς 22 Δεκεμβρίου 1944. Ο πολιτοφύλακας της ΟΠΛΑ με το ψευδώνυμο καπετάν Ορέστης την καταδικάζει σε θάνατο με τσεκούρι και την παραδίδει στον σκληροτράχηλο Βλάση Μακαρώνα. «Τη διέταξαν να γδυθεί, ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της και είχε τρομάξει πολύ. Έτρεμε από το κρύο και τον φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Έβγαλε τη γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και, όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπά της ρούχα, αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και σε γόους. Όρμησαν τότε σαν αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σε έναν καταιγισμό από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ανοιγμένο λάκκο και εκεί την έγδυσαν με τη βία. Ο Βλάσης Μακαρώνας ξαφνικά δείλιασε, τον πείραξαν και οι κραυγές της και τελικά καθίζοντάς την χάμω τράβηξε το περίστροφό του και της φύτεψε μια-δυο σφαίρες στον αυχένα (...)» Λίγο αργότερα, στη δίκη του, ο Μακαρώνας δήλωσε ότι ο Ορέστης τον κατηγόρησε πως έκανε σαμποτάζ που δεν τη σκότωσε με το τσεκούρι αλλά με το περίστροφο.Και πρόσθεσε: «Δεν λυπήθηκα τίποτα άλλο παρά το γούνινο παλτό της που το πήρε ο Ορέστης».
Όταν στις 26 Ιανουαρίου του 1945 άρχισε η εκταφή των πτωμάτων, βρέθηκε και το δικό της μαζί με μερικά άλλα σε έναν λάκκο. Δυο μέρες αργότερα έγινε η κηδεία της στον Άγιο Γεώργιο τον Καρύτση. Μαθητές της Δραματικής Σχολής απέθεσαν κλαριά πάνω στο φέρετρο, ενώ πλήθος καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου μέσα σε μια φορτισμένη από πένθος κι αγανάκτηση ατμόσφαιρα, παραβρέθηκε στην κηδεία.
Ο Αλέξης Σολομός (28.11.1945) με τον συγκινητικό του επικήδειο, συμπύκνωσε πολλά μέσα σε λίγες λέξεις:«…Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι(…)για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις, συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη(…). Χάσαμε ένα απ’ το πιο τρανά κι απ’ τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής – χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο(…). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη…Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα: συγχώρεσέ μας…»
ΑΠΟ ΤΟ http://www.greeknewsonline.com/
Στό πόνημα του Πολύβιου Μαρσάν « Ελενη Παπαδακη,» εξιστορείται, ένα απ’ αυτά, η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη, την οποία ουσιαστικώς κατεδίκασε η Γενική Συνέλευση του αριστερού σωματείου των Ελλήνων ηθοποιών (ΣΕΗ) και εξετέλεσαν οι δήμιοι του ΚΚΕ / ΕΑΜ / ΕΛΑΣ. Βεβαίως αν η Ελένη Παπαδάκη ηταν κομμουνίστρια, θα είχαμε μνημείο με την προτομή της, δρόμο με το όνομά της και θα ήταν γραμμένη και στο βιβλίο ιστορίας της τρίτης λυκείου.Ενω σε καθε επετειο θα ειχαμε διαγωνισμο αρθρων εξιστορουντα τα του θανατου της.
«.. Στον χώρο των Διυλιστηρίων γενικός δερβέναγας ήταν ο καπετάν Ορέστης. Εκεί βρίσκονταν και οι φοβεροί δήμιοι Ιωάννης Κοκότσης, που ηταν ο φρούραχος της περιοχής, ο Πέτρος Τζογανάλης, ο Στέφανος Λιόλιος , ο Βλάσης Μακαρώνας μπακάλης από τους Ποδαράδες.Τα υποψήφια θύματα τα οδηγούσαν σ’ ένα από τα οικήματα των Διυλιστηρίων, όπου κρατούντο πολλοί από τους συλληφθέντας. Τους αφαιρούσαν ό,τι πολύτιμο είχαν και ο Ορέστης έπαιρνε τα δαχτυλίδια τα κοσμήματα τα ρολόγια τα χρήματα τις λίρες που είχαν μερικοί μαζί τους. Μετά οδηγούσαν ένα ένα τα θύματα στο χώρο των εκτελέσεων, καμιά εκατοστή μέτρα από τα οικήματα της Ούλεν. ..’’ Μου την φεραν με ενα ταξι ‘’ διηγηθηκε ο Μακαρωνας, ‘’ την ειχαν στριμωγμενη ανθρωποι της πολιτοφυλακης .’’ Απο τις καταθεσεις των αλλων εκτελεστων , που εγινα μετα την συλληψη τους , φαινεται οτι το ιδιο βραδυ εκτος απο την Ελενη μετεφεραν για εκτελεση και εφτα χωροφυλακες...Γράφει ο Δημήτρης Μυράτ στο τελευταίο του βιβλίο.‘ ..Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά του οι κρατούμενοι. Οπως μάθαμε στη δίκη (των εκτελεστών) όταν πέρασε η Ελένη, ο καπετάνιος της πήρε τα δαχτυλίδια και την ξαπόστειλε για ομηρία. Οταν πέρασαν καμμιά δεκαριά άλλοι την θυμήθηκε. Πως είπε αυτή πως την λένε? Παπαδάκη? Δεν είναι αυτή που καταδίκασαν στο σωματείο ηθοποιών? Κι’ έδωσε την διαταγή του Θανάτου, Ο απόηχος της περίφημης δίκης…Το τέλος της άτυχης Ελένης ήταν φοβερό. Ο Μακαρώνας την παρέλαβε μπροστά στον Ορέστη, ο οποίος είχε διατάξει την εκτέλεση με τσεκούρι, όπως γινόταν με τα άλλα πολυάριθμα θύματα. Την διέταξαν να γδυθή ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της. Ετρεμε από το κρύο και το φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Εβγαλε την γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και όταν την διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπα ρούχα της αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και γόους. Ορμησαν τότε αφιονισμένοι πάνω της και μεσα σ’ ένα κατήφορο από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ένα ανοιγμένο λάκκο κι’ εκεί την έγδυσαν με την βία. …»
Και ο επίλογος του δράματος.«..Είχε περάσει πάνω από δυο μήνας από τότε που έγινε η απαγωγή της Ελένης από το σπίτι των Μυράτ την 21η Δεκεμβρίου 1944 , όταν στις 26 Ιανουαρίου του Ιανουαρίου 1945 ο προιστάμενος του Β’ Νεκροταφείου στα πατήσια ειδοποίησε τον Σαμ Μπράντενμπουργκ, ότι κατά την εκταφή πτωμάτων που είχε αρχίσει στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ουλεν, κάτι τον ενδιέφερε. Ο Σαμ οδηγούμενος από τον Γελαδάκη , πιστοποίησε αυτή του τη ανακάλυψη: Σωστό ράκος αναγνώρισε την Ελένη Παπαδάκη που ήταν σε κοινό όρυγμα με τρις- τέσσερις άλλους. Σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα ήταν ο λάκκος που βρέθηκε η Ελένη. Με μια κομπιναιζόν ανασηκωμένη γύρω από τον θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένη στη μέση, η Ελένη αναγνωρίστηκε αμέσως. Μία σφαίρα στον αυχένα με διέξοδο στην αριστερή μετωπική χώρα είχε δώσει τέλος στο μαρτύριο της…Η βοηθός του καθηγητή Γεωργιάδη που έκανε την ιατροδικαστική εξέταση θυμόταν.. ‘ Εχω δή πολλά ως εκ του επαγγέλματος μου, αλλά τέτοια φρικτή κατάσταση δεν έχω ξαναδή..’…
Οι φοβεροί σφαγείς των Διυλιστηρίων της Ούλεν, οι φυσικοί αυτουργοί συνελήφθησαν δύο μήνες αργότερα τελείως συμπτωματικά. Μέσα σ’ ένα τράμ ένας επιβάτης αναγνώρισε ότι το πουλόβερ που φορούσε ένας τροχιοδρομικός υπάλληλος ανήκε σ’ ένα εκτελεσθέντα συγγενή του. Έτσι σιγά-σιγά συνελήφθη όλο το συνεργείο των δημίων. Η αναπαράσταση των εγκλημάτων έγινε στα τέλη Μαρτίου 1945 στον τόπο των εκτελέσεων και έφερε στο φώς τις φρικιαστικές λεπτομέρειες.»